পৃষ্ঠা:জ্ঞান-মালিনী.djvu/৪৯

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


আনলিনী তেৱে সেই কেচুৱাক গৰভতে মখ নাক। দিয়ে মাতিবীৰ বুকে ‘জীৱ-অমিতি। তেৱে অত দিলে বল, আলাসতে-ফৰা-কল, চিৰিকতি বিলাকৰ পাখি এযুৰিত। আনি কূটা-কূটি-ঘাঁহ, সাজিবলৈ নিজ বাহ তেৱে শিকালেতাে সেই পক্ষী সকলক; তেৱে সেই সজা ভাঙ্গি, উবিবলৈ বাহ, ডাঙ্গি, বধি দিলে ঘিণাবলৈ পৰ-আদলক। তেৱে দেখুৱালেহক- | সেই আদি মানুহক, কি দৰে নাে মাটি কাটি বাব লাগে হাল? কি দৰে নাে কৰি ঘৰ, বধি দিলে থাকিব- ভিনে ভিনে আপােনাৰ একো-পৰিয়াল? মাখি মিলি জাকেজাক, সাজিবলৈ মউচাক, তেৱে সেই হাঁফলটি, মিলি-জলি সকলােটি, গঢ়িবলৈ দেখুৱালে—উইপৰুৱাৰ।