পৃষ্ঠা:জ্ঞান-মালিনী.djvu/৪৭

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


জ্ঞান-মালিনী লীলা উমলিছে এটি ওজা কাৰিকৰ, নিশ্চয় নিশ্চয় এটি বিশ্ব-খনিকৰ। কিন্তু ইমানতাে মন! নাহি ত্য পতিয়ন, সােধ,-“কোনে সবজিলে সেই খনিকৰ? তেওঁৰে নাে প্রভু কোন? | তেওঁবে বা বিভু, কোন?” —লেল পেল, মিছা যুজ, পাতি তৰকৰ। এয়ে তাৰ উত্তৰত — —সকলােৰে মৰকত। যি জনতে পৰে অন্ত,—যি জনতে শেহ, তেৱে সকলােৰে বৰ, তেৱে বিশ্ব-খনিকব, তেওঁৰেহে গঢ় নাই, নাই কোনাে দেহ! | তেৱে সকলােৰে সাৰ, নিৰঞ্জন নিৰাকাৰ; তেওঁবেহে দিহা-মতে ঘৰে বেলি জোন। তেৱে আগ, তেৱে গুৰি তেৱে সেই স্বর্গপৰী; তেওঁ-মান জগতত আছে আৰ, কোন?