পৃষ্ঠা:জ্ঞান-মালিনী.djvu/৪৫

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


আন-মালিনী যত মানে প্রাণী মনি, কাকতৰ চিলা খনি, উশাহেৰে উৰিফৰে ধৰা-ওপৰত; হায়! কাল কাষৰিব আয়-ডােল সামবিব, একেটানে চপাব-নি নিজ-ওচৰত। এই যত ধেমালিৰ নানা ছয়া-ময়ালিৰ আছে আছে ময়া হই এটি বাজিকৰ;- এই বিব-জগতৰ কিম্বা স্বর্গ-মৰতৰ। আছে আছে গপতেবে এটি কাৰিকৰ নিশ্চয় নিশ্চয় এটি বিশ্ব-খনিকৰ। লাগে নে কি পৰমাণ আভজনী মন? | মেজ, মূঢ়া, চকী, ঘৰ, দেখি যেনে মানুহৰ নিজে নিজে আহে এটি এনে পতিয়ন - এই বস্তুবিলাকৰ সাজোঁতা বা কাকিব আছে আছে ক'ৰবাত নিশ্চয় এজন। আৰ, যেনে বধি-জ্ঞান। কৰি মাথোঁ অনুমান, নমনিও সকলােরে এনে কথা কয় -