পৃষ্ঠা:জ্ঞান-মালিনী.djvu/৩৯

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


| [ ২৩ ] ফটিক সিংহাসনত এজনা জগত-মোহিনী অপেশৰী। কাব্য নামে এখনি বীণ তেওঁৰ ওচৰতে পৰি আছে; যেন বজাই বজাই ভাগৰ লাগি অলপ জিৰাবৰ নিমিত্তে এতিয়াই ওচৰতে থৈ দিছে। আৰ আগতে এটি সোণোৱালী কুকিত লেচাৰী দলৰী পদ নামব নানা তৰহৰ ফল। সেই ফল বিলাককে লৈ তেওঁ এক মনে এক ধ্যানে অনা-জৰিৰে এধাৰি মালা গাঁথি গুণ গুণ কৰে কিবা এষাৰি গাই আছে। তেওঁৰ হাঁহি-ভৰা মখ আৰ, কোমল ল-নি শান্ত ভাব দেখি ততালিকে এনেহে মনত লাগিল যেন তেওঁ এজনা স্বগীয়া অপেশ্বৰী, এই দুখ-বেজাৰৰ পথিবীক নিচুকাই এফেৰি শাঁত কৰিবৰ নিমিত্ত দয়াময় গৰাকীয়ে মৰতলৈ পঠিয়াই দিছে। হিয়া-পখৰিত ভক্তি-পানী উথলি পৰিল, দুই হাতে নমস্কাৰ কৰি কৰি আঁতৰৰে পৰা ৰ লাগি চাই থাকিলোঁ। অলপ পৰ চাই আছোঁ, এনেতে সেই জোনমঈ পাৰিজাতে বিশ্ব-খনিকৰৰ কুন্দত কটা নিজৰ গঢ়িত মৰটি তুলি আৰিমৰি দি ইকাতি-সিকাতি কৰাত হঠাৎ মোৰ ওপৰত চকু পৰি বিচুতি হৈ মাত লগালে, “এইটো কৰ নাঙঠা লৰা?” . যদিও মাত মাৰি নিচেই কোমল শুনিলোঁ, তথাপি কিজানো কিবা-এটা ভয়ত মোৰ পেটতে হাত-ভৰি সকাল। মই ভয়ত ‘হাও হাঁও’ কৰে কান্দি পেলালোঁ। দেখি তেওঁৰ এফেৰি মৰমেই লাগিল নে কি কব নোৱাৰো, হাত বাউল দি মোক ওচৰলৈ মাতিল। নোযোৱা দেখি এইবাৰ আকৌ মুখ ফালি, “আহা! আহা!” বুলি বৰকৈ মাতিল। মোৰ অলপ-ধতুৱা বুকুত এফেৰি ধাতু আহিল, নিসাহিয়াল হিয়াত একণিমান সাহ উপজিল। যাবলৈ হোহকা-পিচলা কৰিছোঁ এনেতে আকৌ মাত লগালে—“ভয় নকৰিবা, আহা! নাহাঁ কেলেই?” এইবাৰ হ'লে পোনছাটেই খোজ ললোঁ, সিও কিন্তু চকু মোহাৰি মোহাৰি আৰ, থুনুকথানাককৈহে। লাহে লাহে যেতিয়া কাষ ছাপিলোঁগৈ তেওঁ অতি মৰমেৰে মোক সুধিলে “পৌনা! তুমি কৰ পৰা আহিছাঁ?-কৰ লৰা? ইয়ালৈ কেনেকৈ আহিলাঁ? মা বাপেৰা আছেনে? হাঁ : কোৱাঁচান? এতিয়া কলৈ যাবা?———?” মই আন একোকে উত্তৰ দিব নোৰা- ৰিলোঁ; মাথোন ফেকুৰি ফেকুৰি কলোঁ “মোক আজি আয়ে মাবিব। মই এতিয়া ঘ'লৈ কেনেকৈ যাওঁ? তেওঁ হাঁক দিয়াতো নশুনি মই পলাই আহিছিলোঁ"- ইমানলৈকে কৈয়ে আব, একোকে কব নোৱাৰিলো। মাথোন মুখ নাক একেকাৰ কৰি উ-উ-উ' বলি আকৌ কান্দিবলৈ ধৰিলোঁ। দেখি তেওঁৰ মৰময়াল হিয়া একেবাৰে পমি গল, অতি চেনেহেৰে ওচৰ চপাই নি নানান কথা কৈ ফচুলাই নিচুকাবলৈ ধৰিলে আৰু ক'লে “নেকান্দিবা, নেকান্দিবা, বাছা! ভয় নাই। এই মালা ধাৰি দিছোঁ মাৰাক ভেটি দিবাঁগৈ, তেওঁ আৰু তোমাক নেমাৰে।” এই বলি সেই অনা-জৰিৰে-গথা হাফেজ-ফুলনিৰ তল সৰা ফলৰ মালাধাৰি মোৰ