পৃষ্ঠা:জ্ঞান-মালিনী.djvu/৩৭

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


[ ২১ ] সিপিনে চাই ফুৰিছোঁ, এনেতে হঠাৎ দেখিলোঁ নৈ পাৰ হবলৈ অহা মানুহ বিলাকৰ মাজত মােৰ পঢ়াশলীয়া বন্ধ শ্রীবাছালাল বৰুৱা। দেখিলোঁ তেওঁৰৰ হাতত এখনি তলখাপৰ শস্তীয়া ‘পাচ'। যি কি নহওক, তেওঁক লগ পাই মােৰ সেই হেৰুৱা বন্ধজনক লগ পালোঁ যেন মনত লাগিল। ভগা বুকু আকৌ যােবা। খালে;—হিয়া-আমঠ, চাবি আঙুল ডাঠ হৈ পৰিল। তেওঁ মােক দেখিয়েই মিচিক কৰেহাঁহিটি মাৰি “এ-এ-ভাই! তুমি কি কৰিছাঁ ইয়াত ? আহা, সিপাৰলৈ যাওঁ, আহা ?"—বুলি হাতত ধৰি লৈ গল। ময়াে আৰ, হো হেকো একোকে নকৰাকৈ, যেনিয়ে জোল যায় তেনিয়ে পাচলি যােৱাৰ দৰে লগে লগে যাবলৈ ধৰিলোঁ। কিছু দৰে গৈ সেই নৈ-পাৰ-হােৱা ঘাটটো পালোঁগৈ। এনেতে মাৰ-নাও আহি কাষ চাপিল। যাত্রীবিলাকেও ততালিকে লাফ মাৰি মাৰি ওপৰত উঠিল। লগে লগে বান্ধৱেও উঠিল, দেখাদেখি ময়াে উঠিলোঁ। তিতকালে ঘাটে আহি পাচ, চাওঁ পাচ, চাওঁ বুলি যাত্ৰী সকলৰ হাতৰ পৰা পাচ' বিলাক লৈ লৈ পৰীখ কৰি কৰি চাবলৈ ধৰিলে।দেখিয়েই মােৰ চুলি আগে জীৱ গল! শেহত বাছালালক আহি খােজাত, তেওঁ সেই শস্তীয়া ‘পাচ' ডােখৰিকে তৰঙাই যাত্ৰাত কোনাে মতে ৰক্ষা পালে। কিন্তু মােক যেতিয়া আহি খুজিলেহি মই কি উত্তৰ দিম ভাবি একোকে ঠিক কৰিব নােৱাৰি মােৰ গা থৰকবৰক কৰিবলৈ ধৰিল। অলপ পৰ মনে মনে থাকি শেহত আপােনা-আপনি সচা উত্তৰটি ঘপৰাই ওলাই পৰিল- ‘পাচ নামে মােৰ হ'লে এখনিও নাই।' উত্তৰ শুনা মাত্রকে ঘাটয়ে আঙলিঠাৰে মােক মাটিৰ ফাললৈ নামি যাবলৈ কলে। অর্থাৎ ঠাৰেচিয়াৰে বুজালে যে- ফটাছিটাই হওক, যেই সেই এডােখৰ পাচ’ নহলে ইয়াত উঠিবলৈ কাৰৰ সাধ্য নাই। কি কৰিম? দেখিয়েই মই ঠোত-মুখ চেলেকি নামি আহিলোঁ। নাও মেলি দিলে, যাত্রী সকলেও নৈ পাৰ হল;-লগে লগে সেই মােৰ পঢ়াশলীয়া বন্ধ, জননা পাৰ হল। মই আমন-জিমনকৈ টলটলীয়া চকুৰে তেওঁবিলাকৰ ফাললৈ অ-কৰি মুখ মেলি চাই থাকিলোঁ; তাতে বৰ মৰম লাগি যাবৰ সময়ত চিঞৰ মাৰি তেওঁ নাৱৰ ওপৰৰ পৰা কৈ গ'লে “হেবা! সৌৱা যে দুৰৈত চেচে'ৰা পানী দেখিছাঁ সেই পিনেই খােজ কাঢ়ি পাৰ হৈ অহাঁ।—একো ভয় নাই।” ময়াে তেওঁৰ কথা ষাৰি সাবােগতকৈ লৈ হেলাৰঙে নৈ খন পাব হলো। পানী সৰহ নাছিল, মাথােন কলাফলৰ তল আৰ, ভবিৰ সৰ গাঁঠিৰ ওপৰলৈকেহে হৈছিল। কোনাে লেঠা-পিঠা কিম্বা বিপদ আপদত পৰি জলাকলা হবলৈও নহল, অতি সুকলমে পাৰ হলো। লেঠাতে পৰো ছবি, গােটাচেৰেক ডৰিকণা মাছে আহি মােৰ সৰ গাঁঠিৰে সৈতে সখি পতাই মুখতে মুখ লগাই কিবা এখনি ফুচফুচীয়া বিয়নীমেলহে পাতিছিলেহি (টিছিলেহি)।