পৃষ্ঠা:জ্ঞান-মালিনী.djvu/১০১

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


ঘান-মালিনী ৫১ আন কি যে ভূতী সজাটিকো থই, নিজ আছ,তীয়া মই’ কেহে লই, এটি এটি কই আছে নিতে গই, যেয়ে আহিছিলে যেনে। ১৫ যদি বিচাৰিছ ভৱিষ্যৰ হিত, তেন্তে দিনে বাতি কৰি ‘বিত বিত’, নপৰিবি তই মায়া-ফাকটিত, | আশা-ফচুলনি পাই; চাৰি!—কেনেবাকৈ পৰু যদিস্যাত, চকু-লােৰে আৰু নেদেখিবি বাট, ওবে ৰাতি দিনে সিজি কামনাত, হ'বি জলি-পৰি ছাই! এই পথাৰলৈ য'ত আহিছিলে, য়্যাৰ পৰা কচোঁ কোনে কিটো নিলে? প্রায় সকলােকে ইহে ফাঁকি দিলে, | মুঠে দু'এজন এৰি; এই ধনৰেহে লােভ দেখুৱাই, যত দিন থাকে, ৰাখে টুটুৱাই, কাঢ়ি লই, পাছে দিয়ে উলিয়াই, লাভে মলে দুয়াে ফেৰি।। | ১৭ ক্রমে দেখিছোঁহি কৰি ‘বিত বিত’- হেলাবঙে খাটি হাল-যুৱলীত,