পৃষ্ঠা:জয়মতী.pdf/১৬

ৱিকিউৎসৰ পৰা
নেভিগেশ্যনলৈ যাওক সন্ধানলৈ যাওক
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে


লাই।—দেউতা! দেউতা!
 থাকিল নহয় বাকী, হনুমন্ত কথা?—
 নপৰিল আধ্যা তাৰ।

গদা।—আছেনে মনত বাৰু, শুনিলাঁ যিখিনি?

জয়া।—হবাঁনে তুমিও পোনা, হনুমন্ত বীৰ?

লাই।—দেউতা-সমান হলে জিনিম ৰজাক।

গদা।—ৰাজদ্ৰোহ মহাপাপ, নকবাঁ সিকথা।

জয়া।—আপোন জীৱন-লক্ষ্য সুমৰিলে নাথ,
 'ৰাজদ্ৰোহ মহাপাপ’ নোবোলাঁ জানোচা?

গদা।—ৰাজ্যহিত ৰাজদ্ৰোহ কদাপি নহয়।
 পতন-উন্মুখী এই আহোম ৰাজ্যৰ
 উদ্ধাৰ সাধন, জীৱন ব্ৰতৰ মোৰ
 একমাত্ৰ ধ্ৰুৱতৰা; মন্ত্ৰী-ক্ষমতাই
 বাহুৰপে কৰে গ্ৰাস ৰাজশক্তি হাঁয়;
 পুনৰ্মুক্ত কৰা মোৰ পালিত বাসনা। (নীৰৱ)
 প্ৰিয়া, বাৰু আহোঁচো এতিয়া। (উদ্যত)

জয়া।— প্ৰাণনাথ!
 বেলি ভাটী দিলে আহি; ঘূৰিবা ত্বৰিতে। (গদাপাণিৰ প্ৰস্থান)

লেচাই।—আইতা!
 কওঁ-বোলা কোৱাঁ তেন্তে এতিয়া।

জয়া।—(লাই-লেচাই দুইকো দুহাতে ধৰি উঠি)
 বীৰৰ সন্তানে মোৰ বীৰৰ কাহিনী
 অৱশ্যে শুনিব লাগে। আহাঁ পোনাহঁত,
ফুলনিত কওঁগই ফুৰি ফুৰি ফুৰি। (প্ৰস্থান)