পৃষ্ঠা:চিন্তা-তৰঙ্গ.djvu/২২

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


১৪ চিন্তা-তৰঙ্গ তােমাক দেখিলে গিৰি মনে ৰং পায় ভাবে যেন পাতো মই তােমাৰে মিতালি কিন্তু আজি হিয়া মােৰ তেনে ওখ নাই, দেশ দোষ, তাক তই তললৈ নমালি। কৰিছিল এদিন মই হৃদয় বহল তােমাত কৈ ওখ যেন অতিশয় বৰ, সদৌ পৃথিবী তাত ভৰাব যেন পাৰে। কিহে এনে আশা মােৰ আজিকৰে লৰ ? কিয় এনে আশা ভগ্ন মােৰ গিৰিৰাজ, হ’ল তাক কওঁ মই তােমাক নীৰলে, জন্ম মােৰ অসমত মনুষ্যত্ব হীন দেশ দোষে চপৰালে মনক তললে। নাপালো হায় এটি বন্ধু এই অসমত | যাক দেখি মােৰ মন হয় পুলকিত যাৰ উৎসাহৰ বাক্যে মােক ওখ কৰে, কৰিবলৈ জীৱনৰ সংকল্প সাধিত । কি কম হে গিৰিৰাজ বেজাৰৰ কথা, যাকে দিওঁ হিয়া মােৰ সেয়ে ওলটায়, প্ৰেমৰ সলনি পাওঁ ঘিণ পুৰস্কাৰ ইয়াত হে মনে মােৰ বৰ দুখ পায়।