পৃষ্ঠা:চিন্তা-কলি.djvu/৯২

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে
৮৮
চিন্তা-কলি।
 

ৰূপ খুজিলে, মই দিম বুলিও কৈছিলোঁ। পাচত আহি দুষ্ট-মই মােৰ লগ লাগিল। সি বুদ্ধি দিলে, বােলে ৰূপবােৰ কিয় দিব লাগিছে ? নিদিলে তাই কি কৰিব? ৰূপ থোৱা কোনে দেখিছে ? তাই কলেই হব নে? এই কথাত মােৰ মন ঘূৰিল। এদিন আকৌ যেতিয়া বৌ ৰূপ খুজিবলৈ আহিল, মই খং কৰি জোকোৰা মাৰি কলোঁ বোলোঁ তুমি কি ৰূপ ৰূপ কৰি থাকা? তােমাৰ ৰূপ মই কেতিয়া আনিছোঁ? মােক ৰূপ দিয়া কোনে দেখিছে ? আৰু ভবিষ্যতলৈ এইদৰে মিছাই ৰূপ সাধি নাথাকিবা। মােৰ এই কথা শুনি বাঁৰী বৌৰ মাত হেৰাল। মােক কেইবা দিনো তেওঁ বহুত কাবো কোকালি কৰি ৰূপ খুজিলে, মই আছােক ৰূপ দিম ছাৰি তেওঁক ডবিয়াই খেদি দিলোঁ। সেই দিনাৰপৰা তেওঁ মােক দেখিব নােৱৰা হল, আৰু ওচৰ-চুবুৰীয়া সকলােৰে আগত গিৰিয়েকে বিশ্বাসত থৈ যােৱা ৰূপ মই নিদিলোঁ বুলি কৈ ফুৰিবলৈ ধৰিলে, আৰু সদায় লৰা-ছােৱালীৰ মূৰে গালি শপনি পাৰিবলৈ ধৰিলে। মই বহুত দিন এইবােৰ সহি আছিলোঁ। পাছে এদিন দুষ্ট ময়ে মােক কলে, বোলে তাইক তই দুটা চৰ লগাই নিদিয় কিয়? চৰ খালেই আৰু গালি পাৰিবলৈ এৰিব নহয়। মই বুধিটো বৰ ভাল পালোঁ। বৌৰ ফালে মাতোঁতা কেওঁ নাই। মই গাৱঁত অলপ লখ-জীৱিকা থকা মানুহ, গতিকে গাৱঁৰ মানুহে মােলৈ পেটে পেটে অলপ ভয় ৰাখে; এই কথা