পৃষ্ঠা:চিন্তা-কলি.djvu/৫৭

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে


 

আহুকাল।

 তাহানি শুনিছিলোঁ বােলে মানুহৰ নিজৰ অস্তিত্ব প্রমাণ নাই, অর্থাৎ তুমি যে আছা, বা মই যে, আছোঁ, তাৰ একো প্রমাণ নাই। ই কি কথা বুজিব নােৱাৰিলোঁ, কথাটো বলিয়ালি যেন লাগিছিল। এজন পণ্ডিতে হেনো তাকে প্রমাণ কৰিলে। তেওঁ বােলে কয় যে, তুমি চিন্তা কৰা, এতেকে তুমি আছা; মই চিন্তা কৰোঁ, এতেকে মই আছোঁ। তােমাৰ মােৰ অস্তিত্বৰ এই প্রমাণ। কি গছত গৰু উঠা কথা ! মই যে আছোঁ ইয়াৰো আকৌ প্রমাণ লাগে। কথাটো শুনােতে পােন প্রথমতে কিবা যেন লাগে। জগতৰ আন আন গুটীয়া বস্তুৰ লগত থাকি আৰু গুটীয়া বস্তু দেখি দেখি তুমি যে জগতৰ এক গােট সুকীয়া বস্তু, তাত তােমাৰ সন্দেহ নহয়। জগতৰ ইবােৰ বস্তু যেতিয়াই আছে, তুমিও আছা, এই কথা স্বভাৱতে সঁচা যেন লাগে, তাৰ আকৌ প্রমাণ কি? কিন্তু সদায় সকলােৰে তেনেকুৱা নালাগে। অজান শিশুক মিচিৰি বুলি শিল এড়ােখৰ দিলেও সি মুখত দিয়ে। তুমি মইও জগতৰ অজান শিশু, শিলকে মিচিৰি বুলি লৈ আছোঁ। বস্তুৰ তত্ত্বলৈ মন নকৰিলে কোনো কথাতে