পৃষ্ঠা:গীতগোবিন্দ.pdf/৮৪

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


________________

দেশ যুৰি ৰােষ কৰি, হেয় দেখিয়া হৰি হাত জোৰে কৰন্ত কাতৰ । কোলে সাবটিয়া আনি, কতাে কহে ঋতিণী বাল্ট এই মতে ষান্ত দামােদৰ ॥ ৩৭৩৭ গােপীগণে দেখি যায়, নিকুঞ্জ মন্দিৰে পায়, ৰাধা মাধৱৰ সিততা খান। লভিলেক শােক আতি, ইটে সিটে কহে মাতি, ইয়াতে আছিলা কৃষ্ণ প্রাণ ॥ ৩৭৪। বঞ্চিয়া আমাৰি মধু, আতে আনি ব্রজ বন্ধু, ভুঞ্জিলেক মনে ৰঙ্গ কৰি। এহি বুলি গােগী লােক, দেখি যায় কৰিশােক, | তাইলে আমাৰ প্ৰাণ বৈৰী। ৩৭৫। এহিমতে দেৱহৰি, ৰাধিকাক আগা কৰি কত দূৰ যদি চলি যান্ত । কায় কষ্টে অসন্তোষ, কৃষ্ণত কৰিয়া ৰােস, ৰাধিকায়াে বসিয়া থাকন্ত ॥ ৩৭৬। হেন দেখি হাতে ধৰি, কতেৰ কৰন্ত হন, কি ভৈলা কহিয়াে প্রাণেশ্বৰী । ৰাধিকাৰ বৰ শােক, বলে নামাতিবা মেক, নিদারুণ মাই তজু সৰি 14-৩৭৭।