পৃষ্ঠা:গীতগোবিন্দ.pdf/৭৭

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


________________

( ৭১ সবৰে ঈশ্বৰ কৃষ্ণ জগতৰে স্বামী। কত পুণ্য বলে পাই আছো তুমি অামি । তাহাতক ভজিলে 'আন দান পুণ্য লাগে । ধিক ধিক ইতাে কথা শুনিতে নালাগে ॥ ৩৩০ | ৰত্নাৱলী বােলে সখি শুনিয়ে উত্তৰ । বাধিকাত কৰি আন আছে কোন বৰ । চৰাচৰ উৎপত্তি ব্ৰহ্মাও যাৰ কাম । তিনি গুণ ময় যে প্রকৃতি যাৰ নাম ॥ ৩৩১। সত্ব গুণে দেৱ ৰজ তম গুণে নৰ। উত্তম অধম গুণে যত চৰাচৰ । অন্তকালে জগতক উদৰত কৰি। আকন্তু আপনি নিজ সৃষ্টিক সংহৰি ॥ ৩৩২ অনাদি গােপিনী দেবী চৰাচৰ বশ্য। ইন্দ্র আদি দিগ পাল ব্ৰহ্মাৰ নমস্য । এতেকে গুনিয়া দেখা এন্তে কোন বৰ। হেন শুনি সুকণ্ঠীয়ে দিল উত্তৰ ৩৩৩ তােৰ দেবী গুণে তিনি ভুবন ঈশ্বৰ। তান আজ্ঞা পালি সৃজে যত চৰাচৰ ।। প্রলয়ত বিশ্বখান যাহাৰ অধীন। অল্পে সে অন্তৰ মাধৱত যায় লীন ৩৩৪ ।