পৃষ্ঠা:গীতগোবিন্দ.pdf/৭৮

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


________________

[ ২ ] যি জন সকামী প্রকৃতিৰ গুণময় । নিস্কামী সে ভগৱত ধৰ্ম্মক জানয় । আশা সমুদ্রত মগ্ন প্ৰকৃতিৰ গুণে। সিজনে কৃষ্ণৰ সেবা জানিব কেমনে ৩৩৫। তৃণ সম কৰি তেজে ইন্দ্ৰৰ সম্পতি। যি জনৰ কৃষ্ণত একান্ত ভৈলা মতি । কৃষ্ণৰ চৰণে যদি নকৰে নিশ্চয়। নিজ থানে ব্ৰহ্মাৰ মুছে কাল ভয় ॥ ৩৩৬ ৰত্নাৱলী জানা সখী নাই কিছে ভিন । প্রকৃতি পুরুষ দুয়োৰে জগত অধীন । তেঁও বিদ্যা শক্তি ও ভগৱস্ত সাৰ । মহাযােগী গণে যাক কৰিছে বিচাৰ । ৩০৭ । কৃষ্ণেসে ঈশ্বৰ এও জগৎ ঈশ্বৰী । অকাৰণে দুয়াে সখী মৰো দন্দ কৰি ৷৷ হেন শুনি কৃষ্ণৰ মনত ভৈল সাস। লাহে লাহে চলি গৈলা ৰাধিকাৰ পাশ ।। ৩০৮}} কতো দূৰ যান্তে আনন্দৰ পৰি নাই । ৰত্নাৱলী বাট ভেটি ৰাখিলা দুনাই ।। কলৈ যােৱা প্রভো তুমি কহিয়া আমাত। গেপিনী আলাপ চিহ্ন সকলে গাঁৱত। ৩৩৯}