পৃষ্ঠা:গীতগোবিন্দ.pdf/৭৬

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


________________

সতিনীৰ দোষ এৰি জানি হিত সাৰ । আগ বাঢ়ি কৃষ্ণক কৰিলা নমস্কাৰ।। মাধৱেও সাদৰে তুলিল। দুয়াে হাতে। পৰম আনন্দে আতি ভৈলা জগন্নাথে ॥ ৩২৫ ৰত্নাৱলী দুতীক সাদৰি ৰাধা ৰায় । পুষ্পৰ গৃহত ৰাধ প্রবেশিলা যায় । ঐকে আহা বুলি ৰাধা মাতিলা সাদৰি। হেন শুনি মহা ৰঙ্গে চলিন হৰি। ৩২৬। হেন দেখি ৰত্নাৱলী পথ ঢাকি বােলে। তুমি চলি যাৱা প্ৰভাে ৰাধিকাৰ কোলে । জগত ঈশ্বৰী ৰাধা ভগৱতী আই। তান সঙ্গ পাইবা দান পুণ্য কিছু নাই ৩২৭ প্রকৃতি গােশানী এহে জানা সত্য বাক।। তান পাশে নিবো তেবে কিদিবা আমাক । হেন শুনি সংকুচি ৰহিলা নাৰায়ণে। সুকৰ মুখক চাহন্ত ঘনে ঘনে || ৩২৮ }} বিঘ্নিত বিঘিনি মিলে অনৰ্থৰ মূল। হেন শুনি সুকণ্ঠী বদতি অনুকুল। সুকণ্ঠী বেলান্ত শুনা ৰত্নাৱলী সখি । হাসি উঠে ভােমাৰ এমুৱা কৰ্ম্ম দেখি । ৩২৯।