পৃষ্ঠা:গীতগোবিন্দ.pdf/৭৫

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


________________

শুনা ৰাধা অসন্তোষ কৰা অকাৰণে । কৃষ্ণক এৰিছা সতিনীৰ দোষে কেনে । ধৃতি পুষ্টি আদি কৰি মহা বিদ্যাগণ । কৃষ্ণক ভজিছে সৱে এৰি আন মন । ৩২০ | যজ্ঞ ব্রত তপ কল তিয়াগি ভজিলা। তাসায়ে সতিনীৰ দোষ নাজানিল । ত্রিভুৱন মাতা লক্ষমী সমুদ্র দুহিতৃ । দেৱাহৰ গণে বাঞ্চিলেক চতুর্ভিতি 1/৩২১ { সবাক তেজিয়া আসি হৰিক ভঙ্গিলা। তেঁহে কিবা সতিনীৰ দোষ না জানিলা ।। মহারূপৱৰ্তী অতি সৰস্বতী মায় । বাক্য রূপে থাকে জগতকে প্ৰবৰ্ত্তায় ৩২২। ত্রিভূবনে বৰ বাচি কৃষ্ণক ভজিল। তেঁহে কিব। সতিনীৰ দোষ না জানিলা 11 দেখা কেনে ভাৱে সঙ্গি গােপ কন্যা যত । মাধৱক ভজি পুৰিলেক মনােৰথী ৩২৩|| তুমি মাত্ৰ কিবা কার্যে পাৱা বহু কষ্ট । অকাৰণে আপোন আনন্দ কৰা নষ্ট ! শুকণ্ঠীৰ বাক্য শুনি, আনন্দ পৰি।। তেতিক্ষণে মিলিলেক সুজন ৰাধাৰ । ৩২৪ }}