পৃষ্ঠা:গীতগোবিন্দ.pdf/৪৩

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


________________

| [ ৩৭ ] সাধু দেখি লােকে যেন কৰয় বিশ্বাস। সৰ্বস্বক কাঢ়ি সই কৰে সৰ্ব্বনাশ। সেই মতে তুমিয়ে কৰিলা টেণ্ট নালি। যাতে আমি নাৰীগণ অবােধ গােৱালী ।১৬৩ আন কিবা এত মান কৰিৰে শকত। এবে শুনা ৰাধাৰ আৱৰ কথা যত ।। মৰণক আশা কৰি ভীষ্ম বীৰৰৰ। যেন শৰ শয্যাত শুতিছে নিৰন্তৰ। ১৬৪। সেই মতে ৰাধা পুষ্প শৰশয্যাত পায়। ব্ৰত ধৰি তোমাক আচন্ত বাট চায়। বুলিব। পুষ্পৰ শয্যা পৰম কোমল। তাক শৰশয্যা বােলে গেপিকা-সকল {{: ৬৫। ব্ৰত ধৰি যিতো জনে আছে মৰিবাক। শৰৰ শয্যাত কিনাে পীড়া কৰে তাক । প্রিয়াৰ বিয়ােগ যিতাে পুষ্পশয্যাময় । তাক কিনাে সুখ বুলি প্ৰাণৰ সংশয় || ১৬৬ 11 তােমাক নাপাই ৰাধা ক্রন্দন কৰন্ত। দুই চক্ষু ধাৰা সাৰে লােতক বহন্ত। দেৱগণে আসি বিমানত থাকি বদলে । ৰাধিকাৰ মুখ গােট পদ্ম সম জ্বলে । ১৬৭