পৃষ্ঠা:গীতগোবিন্দ.pdf/৪১

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


________________

[ ৩৫ মলয়া চন্দন বনে সৰ্পৰ নিলয়। তাহাতে লাগিয়া ইতে। বাস আসয় । সর্প বিষ বহি বায়ু উরুয়াই আনে। সেই জুয়ে গাৱ পােৰ ন থাকায় জ্ঞানে ১৫৩ শীতল চন্ধনে পুনু গাৱ নুজুৰায়। চন্দ্র ৰশ্মি লাগি কিবা পােৰে সৰ্ব্বকায়। সেহি বেলা কামদেৱে জুৰিলেক শৰ। দেখি বাধা দেবীয়ো আকুল ভৈলা বৰ।১৫৪। নাকি পুরুষ মাৰে এহি আতিশােক। কোন থানে পশিবে। ৰাখিবে কোনে মােক।। এহি বুলি তােমাক ৰাধা হৃদয়ত পাই।। মদন শৰক ভয়ে থকিন্তু লুকাই । ১৫৫ ।। কামদেৱে যত শৰ মাৰে ঝাকে বাক। তেমাৰ শৰীৰে পৰি ন পাৱে ৰাধাক । যত শৰ তােমা । পৰিছে ঠায়ে ঠায়ে । জানি শুনি আপুনি প্রমাণ পাৰা গায়ে ॥ ১৫৬ অনন্তৰে ৰাধিকা মনত সাৰ কৰি। কামদেৱ শবে বৰ দুখ পাত্ত হৰি ! হৃদয়ত আশা তুমি ৰাখিবাক মনে। কবচ সদৃশ ঢাকি খৈল বসনে। ১৫৭