পৃষ্ঠা:গীতগোবিন্দ.pdf/৪০

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


________________

( ৩৪ } তুমি যেন নিদারুণ জগততে সাৰ । ই দোষ তােমাৰ নাই বাটী ৰাধিকাৰ। মিছা তেসে মৰে সখী কৰি অসন্তোষ । মনে শুনি চাচিলে ৰাধাৰ নাই দোষ ১৪৮ স্ত্রীজাতী অল্পমতি যদ্যপি নাগৰ । স্বভাৱত ব্যামুখ দেথি হৰিণৰ । মুখ দেখি হণি সকলে মােহ যাই । বাঘৰ আকাৰ গৱে ধৰি ধৰি খাই ।১৪৯ মাধৱে বােলন্ত শুনিয়োক ৰত্নাৱলী। কোন স্বর্গ পাইবি তই অবাক মাবিলি । এক তাল চেৱে চেৱে নাচে পদ্মাৱতী। কর্ণাট রাগত জয়দেৱে নিগদতি ॥ ১৫০ || নীলবর্ণ পুরুষৰ মন্দি। হাতত।। চাৰি হস্তিদন্ত জলে দক্ষিণ কর্ণত ।। স্তুতি কাৰে দেৱত অসুৰ গণে মিলি। ই সব লক্ষণে কর্ণাট ৰাগ বুলি ॥ ১৫১ {} ৰত্নাবলী কৃত ৰাধাৰ কথা কহে। পৰম বিকল বাধা তোমাৰ বিৰহে ।। বিহত গাৱ পােৰে নানয় তাক। বতাসক চিঁয়া নিন্দিয়া বােলে বাক ॥১৫২)