পৃষ্ঠা:গল্পাঞ্জলি.pdf/৬১

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


ল্পাঞ্জলি ৫ ও হব পাৰে—সি বামুণৰ ঘৰৰ কাম-কাজৰ কাৰণেই; অথবা ধনীবামৰ সংসাৰৰ প্ৰতি বিৰাগৰ বাবেই! টেপু-বাপুব—আৰু বিশেষকৈ তেওঁৰ গৃহিণীব, মিঠা মাতত ধনীৰামৰ মন সদাই ইমান আমুৱাই থাকে যে ঘৰলৈ গৈ সি আৰু মিঠা মাত মুখেৰে আনিব নোৱাৰাত পৰিল। হাল লৈ যোৱাত পলম হল, খালে বামুণ-খোৱাই; পথাৰৰপৰা তাহা সোনকাল হল, বামুণৰ মঙহ খালে। পাত কটাত অলপ বেলি হল, মোহিনীয়েক-বাবী-হোৱাই বাৰীত বহি থাকিল! ভোক লাগি পন্তা ভাত খুজিলে, পাইছে খাব ‘তিন টেকেলি’ মাবি। ইত্যাদি প্ৰকাৰে নানা প্ৰকাৰ বিশেষণেৰে সম্বোধিত হৈয়ো ধনীৰমে কাকো এক আবি কথা নয়; নিজ মনে কাম কৰে আৰু ৰোৱাই থোৱাই পেটত এমুঠি পেলাই বামুণ-বামুণনী। শুলে নিশা ঘৰক যায়। | ঘৰ! দুখীয়াৰ আকৌ ঘৰ! দুখীয়াৰে আকৌ লৰা- তিৰোতাৰ প্ৰতি মৰম-দয়া! দুখ—নে নিজ কৰ্ম্মৰ ফল-ভোগ। | বাৰিষাৰ দিন—জিপ-জিপ, জুপ-জুপকৈ দিনে-ৰাতিয়ে বৰষুণ, চাৰিও ফালে বোকা পানী। যতে ততে মহ, জোক, ভেকুলী, কেঁচু, সাপ, দুৰ্গন্ধ আৰু নৰিয়া। ঘৰৰ চাৰিওফালে পচা খালৰ আৰু গোববৰ দুৰ্গন্ধ। চোতালত ভৰি দিব নোৱাৰি আঠু-সমান পোত! পেঁকে খাই