পৃষ্ঠা:কেন্দ্ৰ সভা.djvu/৯৩

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


[ ৮৫ ] নামেৰে এটি ল'ৰা চপাই ৰাখে। জী জোঁৱাইৰ মুখ চাই । কিছুমান দিনৰ পাচত বুঢ়া বুঢ়ীয়ে ইহলোক এৰি গল। তেতিয়া এ&লৈাক উভয়ে সেই ঘৰকে ৰাখি ঢাকি মহাচ্ছখে কাল বঞ্চিছিল, কিন্তু তেওঁলোকৰ সন্তান সন্ততি নোহোৱাত ধপ্রয় বৰ চিন্তিত আছিল, আৰু সন্তানৰ নিমিত্তে নানা দেব দেৰীক পূজা অৰ্চনা কৰিহিল। তথাপি বহুত দিনলৈকে তেওঁ সস্তানৰ মুখ দেখা নাছিল। এওঁলোকৰ ঘৰ আাছিল মৈনাক গিৰিত । এদিন নাৰদ ঋষি যজ্ঞলৈ সমিধ বিচাৰি মৈনাকলৈ যোৱাত ধঞ্জয়ে লগ পায়, আৰু তেওঁৰ সন্তান কেনেকৈ হব তাৰে উপাই সোধে। নাৰদে শিৱপূজা কৰিবলৈ বুদ্ধি দিয়ে। নাৰদৰ বুদ্ধি । ধৰি দুয়ো গিৰীয়েক ঘৈনীয়েকে শুদ্ধ চিত্তে এটি শিবপূজা কৰে । সেই পূজাৰ গুণত ধয়ৰ ঘৈনীয়েকৰ গাত গৰ্ভ লক্ষণ দেখা দিয়ে। পাচত একুৰি এমাছ উকলি গলত তেওঁ এটি কণী প্ৰসৱ কৰে । কণী ভূমিস্থ হোৱা মাত্ৰেই পৃথিবীত তোলপান নাগি গল। পাচৰাৰ ভইকপ হল, আৰু দুৰ্ঘোৰ ধুমুহ৷ হবলৈ ধৰিলে। ইফালে কণীৰ ভৰত মৈনাক বহিগৈ সাগৰৰ তল হল। কণীটি কেৱল দেখা পোৱা হৈ থাকিল। এই ঘটনাত তেওঁলোক দুয়ো বিস্ময় হাক বিবুদ্ধি হলা। দুয়ো গোটখাই কীটি সাগৰৰ পৰঃ উদ্ধাৰ কৰিবলৈ বহুত যত্ব, বহুত পুকথা কৰিলে তথাপি কণী লৰাবই নোৱাৰিলে। অৱশেষত আন একো উপায় নাপাই, আৰু অবাৰত কাল নষ্ট নকৰি, বজয় শীৱে ইজৰ তালৈ যাত্ৰা কৰিলে । তাত গৈ নিজৰ আপালি আটাই খিনি নিবেদি কলে যে, ধবাৰ ঐৰাৱত গৈ সোর কীটি