পৃষ্ঠা:কেন্দ্ৰ সভা.djvu/৮২

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


[ ৭৪ ] নিকা কৰে। আৰু পুৰণি দেহ৷ মাহ হালধিৰে ধুই চিকনকৰে। মনৰ বাহু। এই, যেন ইয়াৰ লগে লগে পুৰণি সকলো ন হৈ ঠন ধৰে, যেন পুৰণি শৰীৰ আৰু পুৰণি জীৱন ন হৈ উঠে, যেন শৰীৰত নতুন বল আৰু নতুন উচ্চামৰ উদ্ভব হয়। মনৰ অভিলাষ এনেকুৱা। কিন্তু হায় ! সময়ে একোকে নই থাকিব নিদিয়ে। সি তাৰ নিষ্ঠুৰ গতিৰে সকলোকে বুঢ়া আৰু পুৰণি কৰি নিব লাগিছে, শৰীৰৰ তেজ মঙ্গহ ক্ষয় কৰিব লাগিছে, আৰু আয়ুসটি তিল তিলকৈ কাটি নিব লাগিছে। নতুন বছৰে আছোক আমাক নতুন কৰক ছাৰি, এবছৰ । পুৰণিহে কৰিলে । ষোল বছৰীয়া সোতৰত সোমাল, যাঠি কলীয়াৰ যাঠিৰ এক বাঢ়িল, আশি বছৰ আয়ুসৰ আজি অস্ত পৰিল। এটা বস্তু বছৰেক দেখিলোঁএতেকে সি পুৰণি হল, তাক চালে আৰু আনন্দ নালাগে। এটা বস্তু এবছৰ খালো, সি আমনি লগালে, তাক খালে আৰু আগৰ সোৱাদ নাপাওঁ। চন্দ্ৰ সূৰ্য্যৰ ৰূপ হৰিল, সিহঁতক দেখিলে আগৰ দৰে নাচন নোলায়। খোৱা বস্তুৰ সোৱাদ হৰিল, সিহঁতলৈ আক হেপাহ নাই। সকলোৱে পুৰণি হল, সকলেবে সোৱাদ লুকাল । তেনেহলে নতুন বছৰ কিহৰ ? নতুন বছৰ কেৱল এটা মনৰ সংস্কাৰ । এই সংস্কাৰে পুৰণি বছৰকো নবত্ব দিয়ে। ন বছৰ পৰিলে ন ভাব ওলায়, ন অভিলাষ জন্মে আৰু ন উদ্যমৰ উদ্ভব হয়। ন বছৰত পুৰণি কৰ লেথ জোখ হয়, আৰু তাকে সেই কৰ্মৰ এটা আধ্যা বুলি ধৰি ন বছৰত ন আধ্যা৷ আৰম্ভ কৰে। বেপাৰীয়ে পুৰণি বছৰৰ আার উৎপম গোটাই ন বছৰত নকৈ শেখ ধৰে। ৰজাই