পৃষ্ঠা:কেন্দ্ৰ সভা.djvu/৭২

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


[ ৬৪ ] বন, পৰ্বত সকলো হিমৰ তাপত নিশ্চল হয় আৰু বাঢ়ল এৰে। জীৱনৰ হেমন্তও ঠিক তেনেকুৱা । এই কালত মানুহৰ তেজ শক্তিৰ বঢ়া টুটা নাই, সকলে৷ থিৰ মাৰে। শৰীৰৰ হেমন্ত বৰ দীঘল । হেমন্ত কালেই মানুহৰ কাৰ্য্যৰ কাল, হেমন্তকালেই জীৱনৰ প্ৰধান কাল । বসন্তৰ উদ্ধতালিৰ পাচত হেমন্তৰ গহিনালি উপস্থিত হয়। । এই কালত মানুহ উতনুৱা গুচি গম্ভীৰ হয়, খৰ গুচি ধীৰ হয় আৰু উগ্র গুচি যুদ্ধ হয়। পৃথিবীত যেনেকৈ হেমন্ত কালত ছেগাচোৰোকা ৰদ আৰু বৰষুণ হৈ বতৰ ঘনেপতি । পৰিবৰ্ত্তন নহয়, শৰীৰৰো দেই দৰে হেমন্ত কালত কোনোৰূপ পৰিবৰ্ত্তন নহয়। । আজি টপটপীয়া কালি লেৰেলা, এনেকুৱা পৰিবৰ্ত্তন জীৱনৰ গ্ৰীষ্ম বর্ষাতহে দেখা যায়। । হেমস্তৰ অন্তত জীৱনৰ শৰৎ ঋতু পৰে । পৃথিবীত শৰৎ শুকনিৰ কাল। শৰীৰ শৰতো শুকনিৰ কংল । তেতিয়া শৰীৰৰ সকলোৱে শুকনি ধৰে। লোদোৰা হাত ভৰি শুকাই গৈ ঠাৰি যেন হয়, গাৰ মঙ্গহ শুকাই সোতোৰা পৰে, চিকচিকীয়া দাত সৰি সোলা হয়, চুলি পকি বগা৷ হয়, আৰু নিপোটল গাল শুকাই গৈ মুখৰ দুই কাষত দুটি পুখুৰি ওলায়। চকু কোটৰত সোমায়। আৰু ললিত মাতৰ মূৰ ভাগি কৰ্ভুৱা। হয় । পৃথিবীৰ শৰৎ ঋতুত নৈ, বিল পুখুৰি আদি শুকাই উটঙ্গ৷ হয়, সেইদৰে শৰীৰৰো ৰস তেজ শুকাই যায়। শৰতৰ অন্তত শীত আৰম্ভ হয়। শৰীৰৰ এই খাতুক মৃত্যু বোলে । মৃত্যুৰ শীতত তপত শৰীৰ ঠেৰেঙ্গা হয়, চলন্তা শৰীৰ অচল হয় । পৃথবীৰ শীতত মানুহে লৰচৰ কৰিব নোখোজে, কিহ শৰীৰৰ শীত ঋতু ইমান