পৃষ্ঠা:কেন্দ্ৰ সভা.djvu/৬৭

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


[ ৫৯ ] আৰু সিহঁতৰ কথাৰ পৰা আজি মামাৰ সাধাৰণ তৰপৰ সুখ দুখৰ ভাব আৰু ভোগৰ ভাব কেনেকুৱা তাক বুজিব পাৰিম। বুলি বেচি মনযোগেৰে শুনিবলৈ ধৰিলে। দে, টে—মুখীয়ানো কোন আছে ? মই হাকিম বিলাককে সুখীয়া বুলি ভাবিছিলোঁপাচে ভাবি চাওঁ তেওঁলোকো সুখীয়া নহয়, পুৱাৰপৰা গধূলিলৈ মূৰপুতি লেখি তত নাপায়। তদুপৰি ওপৰৰ পৰা, সামান্য বিষয়াৰ দৰে ডাবি হুকি, গালি গৰিহণা | মাজে মাজে খাব লাগে। জা, চা— মই দেখাত আমাৰ গোঁসাই আৰু মহন্ত বিলেকেই সুখীয়া, তেওঁ লোকৰ কৰিবলৈ একো নাই । কেৱল শিচ, ফুৰি। পইচা আনে, আৰু মজা কৰি খাই বহি থাকে। দে. টে—এ! তেওঁলোকনো দুখ । শিচ ফুৰাটো জানো কম কথা, ই গা ওঁৰ পৰা সি গাওঁলৈ, সি গাঁওৰ পৰা ই গাওঁলৈ টকে টকৌ কৰে ফুৰি থকাতো নিচেই সহজ নহয়। তাতে আকৌ কেতি য়াবা দুপইচা পায়, কেতিয়াৰা বা নাপায়েই । কত গোসাইৰ কত মহন্তৰ ঘৰত খোৱাৰ কষ্ট দেখা পাইছোঁ। জাঁ, চা— এৰাভাবি চালে সংসাৰত কেও মুখীয়া নাই, কেৱল এক মহাৰাণী ( তেতিয়া ভাৰতেশ্বৰী ভিকটৰিয়া৷ বৰ্ত্তমান আছিল ) মাথোন মুখীয়া । দে, টে—ও, তাকে কোৱা যদি শুনো। সংসাৰত কেৱল মহাৰাণী মাত্ৰ দুখীয়া । তেও জোতা মোজা পিন্ধি দিব্য আসনত বছি থাকে কৰোতাই কৰে ধৰোতাই ধৰে, তেও হাত লৰাবই নালাগে।