পৃষ্ঠা:কেন্দ্ৰ সভা.djvu/৬৬

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


[ ৫৪ ] কপজ আৰু চতুৰালিৰ অহি, টেঙ্গৰালিৰ তিলক । টোনটামন শ্ৰীকৃষ্ণকো ধমনা কুঁজ দেখুৱাই মুহিছিল। এওঁৰ মোহিনিত পৰি, ব্ৰজপুৰ পৰিহৰি, শ্রীমতীৰ সঙ্গ এৰি, বৃন্দাবনৰ শ্ৰীহৰি । মথুৰাত বন্দি হৈছিল। এই বুঢ়ীৰ মন্ত্ৰণাত নন্দ যশোদাৰ। বিনন্দবিলাস গৃহস্থালি চুচু মৈ হৈছিল, ৰাধাৰ প্ৰাণ ‘হ্য হৈছিল, গোপ গোপিনীয়ে বিৰহ ভুঞ্জিছিল, আনন্দময় বৃন্দাবন বিষাদময় । হৈছিল। এওঁৰ আঠুৱা তলীয়া৷ ভুলনিৰ গুণত শ্ৰীকৃষ্ণই মৰমৰ যশোমতী আৰু প্ৰণয়ৰ শ্ৰীমতী দুয়োকো পাহৰিছিল | এওঁ জাতত চন্দন যোগাতীৰূপত যুঁজীধামনী । এই গুণেৰেই ৰূপহী ৰাধিক্কাৰ প্রণয় পুতলা, ব্ৰজৰ দুলাল, শ্ৰীকৃষ্ণক বশ কৰিছিল। এওঁ বোলে ত্রেতা যুগত লঙ্কাৰ ৰজা ৰাৱণৰ ভনীয়েক আাছিল, তেতিয়া নাম আছিল শূৰ্পনখ৷ । তেতিয়াও এওঁৰ খিতাপ কম নাছিল । দঙক! প্রবাসী ৰাম লক্ষণক পতি কৰিবলৈ যতন কৰোঁতে এওঁৰ নাক কাণ কটা গৈছিল । কিন্তু ভক্তবৎসল ৰামচন্দ্ৰই এওঁৰ ভক্তিত সন্তুষ্ট হৈ জন্মান্তৰত প্রেম দিবলৈ মান্তি হৈছিল। সেই দেখি দ্বাপৰত আহি এওঁ কৃষ্ণবল্লভা হল । সি যেইবা নহওক, এওঁ যে বুঢ়াকালত কুঁজক আহুদি কৰি কৃষ্ণক মুহিছিল, এই অভূত খ্যাতি যুগযুগান্তৰলৈ পৰি থাকিব। আৰু এক বুঢ়ী আছিল কাশীত । এওঁৰ অৱতাৰ সত্য যুগাত । এওঁ ফাং পাতি তপস্বী প্রধান ব্যাসদেৱৰ বহুদিনৰ তপস্তাৰ ফল নাশ কৰিছিল। পপীয়াৰ মুক্তিৰ দুৱাৰ মোক্ষভূমি বাৰাণসী মহাদেৱে থাপনা কৰাৰ পাচত উগ্ৰ তপস্বী ব্যাসদেৱেও তেনেকুৱা এখন বাৰাণসী পাতিছিল, আৰু সঙ্কল্প কৰিছিল যে তাত