পৃষ্ঠা:কেন্দ্ৰ সভা.djvu/৩৪

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


[ ২৬ ] পূজাফেৰি হেৰাব বুলি আমি সদায় শঙ্কিত । এই শঙ্কাৰ পৰাই আমি আামাৰ তিৰোতা বিলাকক চকুত সাঁফৰ লগাই থৈছোঁ। এইবিলাকতো সামান্য ওজৰ, ইয়াৰ ওপৰঞ্চিও টান ওজৰ। । আচে। পঢ়িবলৈ শিকিলে বোলে ছোৱালীৰ চৰিত্ৰ ভালে । নাথাকে । যি দেশত স্ত্ৰী শিক্ষ। চলিত আছে, তাৰ তিৰোত৷ বিলাক ধৈয়ালী, আৰু অসমৰ বিলাক লজুকী—সাক্ষাৎ লো ৱতী লতা। চোৱালীয়ে। লিখা-পঢ়া শিকিলে এনে বিলাক বিপর্যয় ফল ধৰে, এই আমাৰ বুজ. এই বুজৰ পৰাআমি ছোৱালীক লিখা-পঢ়া । শিকিবলৈ নিদিওঁ, দিলেও শ্যমন্ত হৰণৰ ওপৰে নহয় । ( চাপৰি ) এতিয়া আপোনালোকে বিবেচনা কৰি কওক এনে বিলাক তিৰোতাই গৃহস্থালি চলোৱাত পাৰ্গত হব। পাৰে নে কি। তেওঁলোকে নিজৰ বুদ্ধিৰে এটি কামো সুৱলাকৈ কৰিব নোৱাৰে । সেই দেখি যি গৃহস্থালিৰ ভাৰ। তিৰোতাৰ হাতত, সেই গৃহস্থালি অচিৰে তল যায়। আমি । গৰুৱালি কৰি আমাৰ তিৰোতাক অজ্ঞান আন্ধাৰত বান্ধি থৈ নিজে তাৰ ফল ভেংগ কৰিবলৈ লাগিছে, আৰু দেশখনক এনে দুৰৱস্থাত পেলাইছে।। ( চাপৰি ); বস্তৃতা শেষ কবি ৰাজখোৱা বহিলত সভাপতি ডাঙ্গৰীয়াই উঠি বন্ধুতাৰ ওপৰত যাৰ যি মন্তব্য আছে প্রকাশ কৰিবলৈ সভ্যবিলাকক অনুৰোধ কৰিলে । সন্দিকৈয়ে আগৰ পৰাই উঠে উঠোঁকৈ অছিল । সভাপতিয়ে অনুৰোধ কৰি বহিলত তেওঁ একে চাবে উঠি থিয় হল । ; অাৰু বাওঁহাতখন কঁকালত থৈ গাত ঢলনি লগাই ববলৈ ধৰিলে । :-সভ্য ডাঙ্গৰীয়া