পৃষ্ঠা:কাৰেঙৰ লিগিৰী.djvu/১৩

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে
কাৰেঙৰ লিগিৰী

কৰি) ৰাজমাও জানো কেঁচুৱা ছোৱালীজনী। কাৰ কেনে পাঙ—নুবুজে জানো?

বপুৰা—পাঙ? কি পাঙ? এইখনো আকৌ কি টাং বাং!

শেৱালি—[ খঙতে ৰেৱতী ওচৰলৈ আহি ] তই এনেকৈ সঁচাই মিছাই এইবোৰ কৈ নাথাকিবি। তই এনে নিলাজী বুলি—

ৰেৱতী—(উভতি) মই নিলাজী নে আন কোনোবা—

 [ এই বুলি দুয়ো দুয়োৰে ফালে খঙ ভাবত থৰ লাগি প্ৰায় চুলিয়া চুলি কৰা ভাব দেখুৱায়, তাকে দেখি বপুৰাই গা ভেঙুৰা-ভেঙুৰি কৰি ]

বপুৰা—চেংকলি নিকলি
  কাঁহী-বাটি নুধুলি
   ঠেহ পাতি নাখালি ভাত,
 সাতপুৰীয়া সেন্দুৰৰ
  যোৰ ফোট মাৰিলি
   গোন্ধ তেল ঘহিলি গাত।

[ শেৱালি-ৰেৱতীয়ে হাঁহি ৰাখিব নোৱাৰা হৈ মুখত সোপা দিয়ে ]

ৰেৱতী—যা কটা এই পাট।

বপুৰা—(কৃত্ৰিম ক্ৰোধেৰে ) ওঁ কি কলি? কি কলি? মই লিগিৰি বৰাক ‘এই পাট’ বুলিলি? বৰ সাহ পালি দেখোন? অ’ [ চকু টেলেকা কৰি তাইৰ ভৰিৰ পৰা মূৰলৈকে চায় আৰু নাকেৰে মাতি ] এই ( শেৱালিলৈ আঙুলিয়াই ) কলি কঠালটোৰ এঠা উলিয়াই মই বুঢাটোকো টুকুৰিয়াই চাইছ হ’বলা? একেপাট চৰতে শালিম বুলি জনা নাই! জিভাত লেগাম লগাই কথা কবি।

 [ ৰেৱতী উচাট মাৰি ভোঁ ভোঁ কৰে তাৰপৰা ওলায় য়ায়গৈ। বপুৰাই তাই যোৱা ফালে কিছুপৰ খঙ ভাবেৰে চাই থাকি পাছত ইফালৰ পৰা সিফালে টহলি শেৱালিৰ ওচৰলৈ আহি ]