পৃষ্ঠা:কদম-কলি বেজবৰুৱা.pdf/৮২

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


কদম-কলি বিদূষক বােলো, কি হেঁ মহাৰাজ। কলৈ পলাই গল পানীৰ পিয়াহ ? নেদেখিলে। মই দেখো, তুমি পিয়া পানী ? আহেঁতে তােমাৰ দেখি ঘােৰাৰ চেকুৰ, ভাবিছিলাে বােলো। আজি কৰিবা গণ্ডুষ, সাতে। সাগৰৰ পানী অগস্ত্যৰ দৰে । কিন্তু, সৰু ককালেৰে সেই বামুণী ছােৱালী হৰিলে পিয়াহ দেখো? হৰে যেনে চাকিয়ে এন্ধাৰ । চকুৰে হে পিল নে কি পানী ? কি ব্যাপৰ ? কি ৰহস্য ? কোৱ' বন্ধু নুবুজিলে। একো । কিন্তু, সাৱধান মহাৰাজ ? উলামুল’ নহয় ছােৱালী ! চকু নাক বুধিৰ ভৰাঁল ; কথাত চেলােৱ লন; টেঙালি পেটত অনেক ; চেলাপটা-জোক- যযাতি- কেপ কেপাই নাথাকিব। তুম! মন গ। নাই লগা ভাল। থাকা মনে মনে বােলো। বিদূষক— দুঃ! বুজিলো বুজিলো । খেতৰণী লাগিল দেহাত। { দুইৰো প্ৰস্থান । | ( ঘূর্ণিকা দাসীৰ প্রবেশ)। ঘূণিকা- কি কৰিছা দেৱযানী অকলৈ ইয়াত ? চকু ৰঙা কি কাৰণে পৰিছে তােমাৰ ? বেজাৰে ঢাকিছে মুখ ; কাছি। নে তুমি ?