পৃষ্ঠা:কদম-কলি বেজবৰুৱা.pdf/৮৩

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


কদম-কলি শোকাকুল কিহৰ কাৰণে? কোৱা মোৰ চেনেহৰ মণি? নাযাবৰ দেখি তুমি, বিচাৰি আহিলো মই। কি হৈছে আইটী মোক কোৱ। শীঘ্ৰ কৰি? দেৱযানী-- কি নো কম তোক হেৰ ঘূৰ্ণিকা বাইটী, দুখৰ বাতৰি মোৰ! শৰ্মিষ্ঠাই আজি মোৰ কৰিলে ইদশা! যা লৰি পিতাৰ সমীপ, ক গৈ সত্বৰে, কি দুৰ্গতি কৰি গৈছে অসুৰ জীয়াৰী। কবি, মই ইহজীৱনত নোসোমাওঁ বৃষপৰ্ব। ৰজাৰ নগৰ।। | [ ঘূণিকাৰ এন। (গীত ) দেৱযানী শূন্য প্ৰাণ কান্দিছে সদায় : - দিৱস নাযায় মোৰ ৰাতি নুপুৱায়। শাস্ত্ৰজ্ঞান উপদেশে তৃপিতি নহল। পূজাহিকে অন্তৰৰ অশান্তি নগল। হৃদয়-বীণত বাজে বিষাদৰ সুৰ। কি অভাৱ। কি অভাৱ! পূৰ্ণ কত দুৰ? সেই হাত পৰশনে তীব্ৰ অভাৱৰ জোকাৰ জাগ্ৰত দুৰ্বিসহ দুৰ্ণিবাৰ।