পৃষ্ঠা:কদম-কলি বেজবৰুৱা.pdf/৮১

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


কদম-কলি। দেৱাসুৰ ৰণত যেতিয়া, অসুৰ নিহত হয়, সঞ্জীৱনী বিদ্যা বলেকে প্ৰদানে যি জনে প্ৰাণ হত অসুৰক, সিজনৰ কন্যা মই; পিতৃ শুক্ৰ মহৰ্ষি প্ৰখ্যাত, ব্ৰহ্মজ্ঞান পুত হৃদি। তপোবন মাজে বৰ্ধিতা তনয়া মই, দেৱযানী নাম। নাজানে পিতাই, আজি বনৰ মাজত ঘটিছে ইদশা মোৰ। মহাৰাজ! মহাবংশ প্ৰসূত আপুনি, অসামান্য যশৰ ঈশ্বৰ, শান্ত শিষ্ট প্ৰকৃতিৰে বিমণ্ডিত বপু। ধৰি মোৰ দক্ষিণ হস্তত, অন্ধকুপহন্তে উদ্ধাৰ সত্বৰে মোক। যিযাতিয়ে দেৱযানীক বাহ্মণ কন্যা জানি তেওঁৰ সেঁ হাতত ধৰি তোলে | ধন্য হওক মহাৰাজ! দেৱানী হিয়াভৰা দিয়ে কৃতজ্ঞতা। যযাতি কৰ্তব্য কৰিলে মই; ধষ্ণবাদ নোহেঁ। অধিকাৰী। বিদায় প্ৰাৰ্থক মাত্ৰ তোমাৰ কাষত, সুবদনি ভাৰ্গৰ নন্দিনি। যাওঁ মই আপোন আলয় - [ যযাতিৰ প্ৰস্থান। পিছে পিছে বিদূষক ]