পৃষ্ঠা:কদম-কলি বেজবৰুৱা.pdf/৮০

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


কদম-কলি বকলাখন। পয়াহত ৰাইজাই গা। বহুৱালি লাগে নে কি ভাল, এনে। সময়ত? বা! কূপৰ নিচিনা এটা দেখিছো দূৰত। যাওঁ, চাওঁ, পাব পাৰো পানী। { যযাতিয়ে কূপৰ কাষলৈ গৈ দেৱযানীক দেখে , হাঃ! অগণিৰ শিখৰ সদৃশ কি জ্বলিছে সেইটী --- দেৱকন্যা? অৰ্গৰী কিন্নৰ কিবা কৰে জলকেলি? অন্ধকাৰ ৰূপৰ মাজত। সোণৰ পদুম পাহ! অপৰূপ জ্যোতি। -~-আহা কৰিছে ক্ৰন্দন। খনিৰ তিমিৰ গৰ্ভে হীৰা এডুখৰি কিহেতু নিবসে? সৰগ-শুৱনী কন্যা দেবৰ নন্দিনী, পৰিছে ভূতলে কিবা তৰাৰ নিচিনা? (কান তুমি অল্পী। ললনা, পৰি এই মহা অন্ধকূপে, কৰিছা বিলাপ বানা? স্ব ইচ্ছত আছা কিবা পৰি? নতু জানো কি ক্ৰোধবশে? দুফৰ্ম্মৰ বশবৰ্তী জন, কৰিলে ইকাম কিবা? কোৱা শীঘ্নে গুচোক সন্তাপ। ৰজা মই, নহুষ নন্দন।-- দেৱযানী - শুনা মহাৰাজ, মঠ দিও পৰিচয়। নিবেদন কৰে মোৰ দুখৰ কাহিনী।