পৃষ্ঠা:কদম-কলি বেজবৰুৱা.pdf/৭৮

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


দেৱযানী { স্থান-উপবনৰে আন এডোখৰ ।} (ঘোৰাত উঠি যযাতিৰ প্রবেশ । (পিছে পিছে বতুৱা ঘৰত উঠি বিদূষক) বিদুষক,—হেৰা ৰজা হেৰা সমনীয়া। মহাৰাজ! সৰ্গদেও মােৰ । ৰা , লাহে লাহে যােৱ। ফিৰিঙতি ভগাদৰে ভাগিছা নে। কিয় ? চুৰ কৰি সৰ্ব্বহ যেন কাৰ, ছিঙি ৰা-না, ভিৰাই ৰিছা লৰ! যেন মই চোৰৰ পিছত, দিছে খেদা ধৰিবৰ মনে! নধৰে। নধৰা হেৰা, লাহে লাহে যােৱ। বতুৱা তোমাৰ ঘােৰা ; উচ্চৈত্ৰুৱা মােৰ, অপমান গুণি, নাযায় শাৰীত তাৰ। ঘোৰাৰে দেহত মান অপমান জ্ঞান আছে, জানা বিদ্যমান। ৰােৱা মহাৰাজ ৰােৱা কৰি অনাথিতি মােক হাবিৰ মাজত, পালে ৰাজ। নিশ্চয় পর্শিব পাপে।---- নােৱােৰ। ?—বেছ কথা, ৰল পৰি বামুণ ইয়াত! ব্ৰহ্মবধ লাগুক তোমাত। [, যতিয়ে ঘােৰা ৰখাই ৰয়।]