পৃষ্ঠা:কদম-কলি বেজবৰুৱা.pdf/৭৭

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


কদম-কলি ৬৫ বন?~~- অপবিত্ৰ অসুৰৰ তেজ, নীচ মন নীচৰ স্বভাৱে পঁথা আছে অস্থি মজা তোৰ; উচ্চ সঙ্গ উচ্চ সংঘৰ্ষণে নগল কদাপি। ঘৃণনীয় দানবী পাপিনী। কিব লাভ সম্ভাষণি তোক? নাচাৰি পোলাই চকু মোক, অনুৰৰ জীয়ৰী! ঘুকি দিম চকু তোৰ নিশ্চয় জানিবি! দে মোৰ কাপোেৰ দুষ্টা হতচিৰীহঁতী! [ দেৱযানীয়ে শৰ্মিষ্ঠাৰ কাপোেৰ ধৰি টানে ] শৰ্মিষ্ঠা—কিয় টান বস্তু মোৰ হঁয়? এৰি দে এতিয়াই কাপোৰ! বলেৰে পাৰিবি বুলি ভাবিছ হল? আৰৈ চাউল চোবোৱাৰ জীয়ৰী? বুজ নাই পোৱা তই, শৰ্মিষ্ঠাৰ খঙৰ প্ৰতাপ? এঠেলাতে। পেলাম নাদত হোক, জানিছ নে তই? [ শৰ্ম্মিষ্ঠাই ঠেলা মাৰি দেৱযানীক পাট নাম এটাত পেলাই দি, সখীয়েকহঁতেৰে সৈতে গুচি যায়]