পৃষ্ঠা:কদম-কলি বেজবৰুৱা.pdf/৭২

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


কদম-কলি মলয়া সুম, কেতেকী সুগন্ধ, গোৱা কুলি বিমোহন। দেৱযানী। আহা কি মধুৰ উপবন! প্ৰাণ মন কৰিছে শীত। লহু লহু মলয়াৰ বতাহ বলিছে বসন্তৰ বাতৰি বৰ্ণাই। ৰঙা বৰণীয়া পাত মৃদুল কোমল লৰাই বিৰিখবোৰে নাচিছে ৰঙত! কৃষ্ণচুড়া ৰঙা ফুল মণ্ডিত মস্তকে প্ৰকাশিছে তানিন উচ্ছাস, ফুল-ভৰা অশোক কিংশুকে কৰিছে দীপিতি, যেন হাঁহি-ভৰা দেৱাঙ্গনা মুখ। শ্যাম বৰণীয়া নৱ দুৰ্বাদলে শোতে, সজল জল প্ৰায়। চৈত্ৰৰথ সদৃশ কাননে ধৰিছে অপূৰ্ব শোভা। নিমল সুশীতল সৰোবৰ জল হৈছে সুগন্ধিত পৰি পদুমৰ ৰেণু। শুৱাইছে ৰাজহাঁহ জাকে, গলপ শাৰী যেন ৰমণীৰ গল মৃদুল আন্দোলি। ডাউক ডাউকী শশাতে, যেন দুটী তিল তোমাৰ গালত, হেৰা বৃবপৰ্বা নন্দিনী শৰ্মিষ্ঠা সঙ্গিনী! জলৰ লহৰ যেন হাঁহিৰ লহৰী, মদনিক সখীৰ মুখত। স্ফটিক-নিৰ্ম্মল এনে শীতল জলত আহা সখীহঁত মানি কৰে। জলকেলি।