পৃষ্ঠা:কদম-কলি বেজবৰুৱা.pdf/৬৫

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


কদম-কলি কুশাঙ্কুৰে বিন্ধিলে চৰণ, পানীৰে পথালি পাৱ, প্ৰদানি প্ৰলেপ, ক্ষত কৰে। নিৰাময়; তেহে সুস্থ হয় মোৰ মন। কি সকাম, সেই কথা এতিয়া বখানি? জানা সকলোকে তুমি। লাজে বান্ধি ৰাখিছিল মুখ, সি কাৰণে আছিলোঁ। নিমাত। কিন্তু দেখে হয় সৰ্ব্বনাশ। হেৰায় বুকুৰ বিত, সঁচতীয়া ধন। সিকাৰণে, প্ৰিয়তম! প্ৰাণপ্ৰিয়। আজি পৰিত্যাগি সংকোচ সংযম , প্ৰাখিছো তোমাক,কৰি মন্ত্ৰ উচ্চাৰণ বেদৰ বিধানে কৰ। মোক পৰিণয়, আপস- ৰতন। কচ{—। নাপায় এ কথা কব মোক শুভে! গুৰু শুক্ৰাচাৰ্য্য মান্য পূজনীয় মোৰ; গুৰু-কন্যা পূজনীয়া মোৰ সেইদৰে। ভগৱান ভাগৱৰ প্ৰাণাধিক। কন্যা তুমি, গুৰুপুত্ৰী ভগিনী সদৃশ মোৰ। নহয় যুগুত কৰা ইহেন প্ৰস্তাৱ। দিয় ভদ্ৰে। হৰ্ষনে বিদায় ভ্ৰাতৃক, যাওঁ নিজ ঘৰ; শোকাভুৰ জনক জননী। দেখিলে। সপোন,শোকাকুল পুত্ৰৰ বিৰহে, দুখুনী জননী মোৰ!