পৃষ্ঠা:কদম-কলি বেজবৰুৱা.pdf/৬৬

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


কদম-কলি দেৱযানী-- শুনা কচ! শুন৷ তপোধন! এতৃস্থান নহয় তোমাৰ। সন্তান নোহোৱা তুমি জনকৰ মোৰ। পিতৃৰ গুৰুৰ পৌত্ৰ। তুমি; সি হেতু মাথোন পূজনীয় তুমি মোৰ কৰিছিল প্ৰথমতে তোমাক বিবাৰ অসুৰে বিনাশ, পিতৃৰ কাষত সকৰুণে মাগি ভিক্ষা জীয়ালে। তোমাক। সেই দিন ধৰি সুৰক্তা দেৱযানী তোমাৰেহে কচ! নৃত্য গীতে কৰি বিনোদন, সেবি মই অনেক প্ৰকাৰে, সাধিলে। তোমাৰ প্ৰীতি; তোমাৰ ধিয়ান বিনে কচ, নাই মোৰু আন একো কাম। ধৰ্ম্মজ্ঞানী তুমি কচ, জানা সকলোকে। এনে অসুৰক্তা মোক, জুৱায় নে হে। কৰা পৰিহাৰ? নিকৰুণ বচনে মোৰ, দিছে দুৰ্থ মৃত্যুতে অধিক। অতএব হেৰা কচ, হে প্ৰাণপ্ৰিয়, দেৱযানী অভাগীক নেঠেলিব পাৰে। দাসী হৈ সেমি চৰণ, আচলি একত্ৰে ধৰ্ম, লম পদ সহধৰ্মিণীৰ; সুখ দুখ। সুকৃতি দুষ্কৃতি যি তোমাৰ মিলিব গ্যত, ভাগ লৈ তাৰ, নিজক মানিম ধন্য, সুৱাগিনী হম; তপস্যাত হৈ