পৃষ্ঠা:কদম-কলি বেজবৰুৱা.pdf/৫৬

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে


সৰগৰ বসন্ত,  আহাঁ হে আহাঁ হে
 আমাৰ পৃথিবীলৈ, বুলি৷। (ঐ বিহুৱা কাই!)
শৰতক জোনে,  হেমন্তক ধানে,
 বাৰিষাক মৰাইয়ে যেনে,
আদৰি কেনেকৈ  নতুনে বছৰটীক
 বিহু ডাঙৰীয়াই আনে।৷
লৰাই জুনকা,  লুৰীয়ে ভুৰুকা,
 বোৱাৰী খুন্দিছে চিৰা।
গামোছা, কাপোৰ,  পিঠাৰ নাই ওৰ,
 ঘৈণীয়ে পাৰিছে পীৰা।
মা হালধীৰে  গৰু গাই ধুৱালে,
 তৰাৰ ন পঘাৰে বান্ধে।
আম কঠালত  ন ফল আশাৰে
 ধান-খেৰৰ জৰীৰে ছান্দে৷।
মছে সাৰে ঘৰ,  পদূলি চোতাল,
 বেথায়ে কণী যুঁজায়৷
মহৰ যুঁজ এখন,  গয়ায়ে পাতিলে,
 খুন্দাত ভূঁইয়ে লৰি যায়৷৷
চাৰি ডেকা বহি  পঁচি খেলে কৰে,
 চাৰিকো চাৰিয়ে চৰে।
দহ, পঁচি, মাৰি,  গুঠি লই কড়ি,
 ঢালতে চাপৰি মাৰে।৷
ককাইক ভনীয়েকে  ন কাপোৰ পিন্ধালে,
 সেৱাত পায় “কুশলে হোক”।