পৃষ্ঠা:কদম-কলি বেজবৰুৱা.pdf/৫৬

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


৪৬ কদম-কলি সৰগৰ বসন্ত, অহ হে আহা হে | আমাৰ পৃথিবীলৈ, বুলি। (ঐ বিহুৱা কাই?) শৰতক জোনে, হেমন্তক ধানে, | বাৰিষাক মইয়ে যেনে, আদৰি কেনেকৈ নতুন বছৰ টীক | বিহু ডাঙৰীয়াই আনে।। লৰাই জুকা, লুৰীয়ে ভূৰুকা, | বোৱাৰী খুলিছে চিৰা। গামোছা, কাপোৰ, পিঠাৰ নাই ওৰ, ঘৈণীয়ে পাৰিছে পীৰা। মা হালধীৰে গৰু গাই ধুৱালে, | তৰাৰ ন পঘাৰে বান্ধে। আম কঠালত ম ফল আশাৰে ধানখেৰৰ জৰীৰে ছালে। মছে সাৰে ঘৰ, পদূলি চোতাল, বেয়ে কণী যু’জায়।। মহৰ যুজ এখন, গয়ায়ে পাতিলে, | খুন্দাত ভূইয়ে লৰি যায়। চাৰি ডেকা বহি পঁচি খেলে কৰে, চাৰিকো চাৰিয়ে চৰে। দহ, পঁচি, মাৰি, গুঠি লই কড়ি, | ঢালতে চাপৰি মাৰে। ককাইক ভনীয়েকে ন কাপোৰ পিন্ধালে, সেৱত পায় “কুশলে হোক”।