পৃষ্ঠা:কদম-কলি বেজবৰুৱা.pdf/৪৫

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


. কদম-কলি পাপ তাপ দুখ ক্লেশ দেখি পৃথিবী, হৃদয় ব্যথিত জানো, পৰে আখি নীৰ। ৪৮ শঠতা বিদ্বেষ হিংসা-বিষে জৰ্জৰিত আমাৰ অন্তৰ দেখি বিদৰিছে. চিত? টিপ, টিপ, চকুলো নিয়ৰৰ কণা পেলোৱা শোকত কিবা? একো নাই জনা। অথবা আকাশী ফুল স্বৰ্গ-উপবনে ফুলি আছা মুশুকাই সদানন্দ মনে, সুবিমল শুভ্ৰ জ্যোৎস্না সৌৰভ বিলাই, স্বৰগত প্ৰেম-হাঁহি, শোক তাপ নাই। নতুবা অপূৰ্ব মণি মুকুতা উজ্জ্বল, বিশ্বপতি বিশ্ব গৃহে কৰে জলমল? অথবা অযুত কোটী চকু বিধাতা চতুৰ্দিশ অধঃ উৰ্দ্ধ ব্যাপ্ত চৰাচৰ; পাপ পুণ্য সুকৃতি দুস্কৃতি নিৰন্তৰ দেখি বিধানিছে বঁটা, দণ্ড ঘৰতৰ। নাজানো একোকে মই নিকিন মানৱ। জ্ঞান দিয়। অধমক দেৱ আদিদেৱ! ১৮৩১ শক। ফাগুন, হাওড়া।