পৃষ্ঠা:কদম-কলি বেজবৰুৱা.pdf/৩৩

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


স্বাহী ত্ৰিভূৱন মাজে যত বস্তু মধুময়, সিসবৰ সাৰ ভাগ কৰি একেঠাই, পুৰালি উদৰ তোৰ হে বাঁহী অমিয়া। প্ৰেমিকে মাগিছে কণা পুৰ্ণ কৰ হিয়া। মুখামৃত সুৱগৰ, আদৰ আঙ্গুলি বুলাই মাগিছে। ভিক্ষা, দে প্ৰাণ খুলি। স্বৰ্গৰ অমৃতবাণী পশোক কাণত, প্ৰকৃতি মুগুধ হওক, দেৱ বিমানত। মৰ্ত্তৰ সন্তাপ আতৰক এখত্তক; দিব্যালোক প্ৰকাশক, আতমা জাগক; ধৰা মধুময় হক, ক্ষকে অমৃত, উটি যাওক সি সে তত মোৰ কাঠ চিত। ১৮৬১ কি।। আঘোণ, হাওড়া।