পৃষ্ঠা:কদম-কলি বেজবৰুৱা.pdf/৩৪

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


(গীত ) ঝিঝি --কাৱালি। হাতে ঢুকি পোৱা আছিল জোনাই সমুদ্ৰ মথা কালত হে, দেৱাসুৰে দন কৰি থাকোতেই, উঠে ওখ আকাশতহে। ফটিকাৰ টেকেলি লৈ পলাই গল; ভে বা লাগি দেৱ দৈত্য চাই ৰল। তেতিয়াৰেপৰা বুঢ়াঙ্গুলি দেখাই জোনায়ে ফটিকা পিয়ে হে। সোমৰস এক পথ পান কৰি, পুৰ্ণিমাত পকি-জকি ঢলি পৰি, এক পথ শুই গা টঙাই লৈ আকৌ তাত লাগি দিয়ে হে। চকোৰ, বিৰহী, ভেট, কবি, খালি পূৰ্ণচন্দ্ৰ চাই মাৰিছে টপালি; ফুটুকাৰ যে, কেচাকলা মাথে। সিহঁতৰ আছে ভাগত হে। সাতাম পুৰুষীয়া আজোককাতকৈ বুঢ়া চন্দ্ৰমাৰ টোটোৰ মুখকেই বলিয়াই ৰিজায় বুলি চন্দ্ৰাননী প্ৰিয়াৰ মুখৰে সৈতে হে।