পৃষ্ঠা:কদম-কলি বেজবৰুৱা.pdf/১২৫

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


কদম-কলি বুধিৰ জেউতি জ্ঞানৰ দীপিতি দুচকু আবৰি আছে। ভাবত অমিয়া, ৰূপত লৱণ চাৰি ফালে বিৰিঙিছে। বোবা কোনে বোলে? চিন নাই তাৰ, প্ৰতি অঙ্গতেই মাত। চলনে ফুৰণে নিফুট বচন, শবদৰ অভাৱ হে তাত + বাপেক মাকৰ মনত অসুখ, একেটি মাথোন জী। কিয় নো নামতে, কি নো কপাল হল! কত নো কৰিব কি? বেজ-গিয়নীৰ যতন বিফল, ৰজা ৰাণী বিকলীয়া। পূজা-সেৱা দান-দক্ষিণা বিফল, বেজাৰে দহিজে হিয়া। পূৰিল যৌৱন, নিমাতীৰ ৰূপত ভৰি পোহৰিল ঘৰ। ৰজা-ৰাণী দুইৰে ভাবনা চৰিল—কত পাওঁ এটি বৰ। দেশ বিদেশলৈ বাতৰি পঠালে, নিমাতী কন্যাক দিব, ডেকা যিজনাই নিমাতী মুইনাক মতাই দিব পাৰিব। কন্যাৰ লোভত ৰজাৰ কোঁৱৰ ভোমোৰ জাক যেন হল। নানা বুধি কৰি মাত উলিয়াবৰ চেষ্টা কৰি হৰি গল। সকলে। হুৰিল। ৰজাই আমনি, কন্যায় আমনি পালে। ঢোল পিটি ৰজাই আকে শুনাই দিলে, নোৱাৰাক পঠাব শালে। যেনে আহিছিল তেনেই ভাগিল ৰজাৰ কোৱৰ জাক। তাতে সাহ কৰি আহি হাৰে যি, পঠায় পোতাশলে তাক! কমতাপুৰৰ কোৱৰ এজন, আলসুৱা তেওঁৰ নাম। ওৰে দিন ওৰে ৰাতি বীণ বায়, নিশিকে ৰজাৰ কাম।।