পৃষ্ঠা:কদম-কলি বেজবৰুৱা.pdf/১২৬

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


কদম-কলি বাপেক হুধিল, মন্ত্ৰীও হুৰিল, হুৰিল পঢ়াওঁতাজন। বীণ বাই সাথে সময় কটায়, নিদিয়ে একোতে মন। বলিয়াৰদৰে বীণখনি যায়, নকয় সই কথা। জীৱনৰ উদ্দেশ, সৃষ্টিৰ সম্ভেদ, বণিহে যেন গোথ।। এৰিলে ৰজাই আশা কোৱৰৰ, পাত্ৰ মন্ত্ৰী আশা এইলে। পানী একেচলু দি থৈ মাকে, মাজুত আশা পাতিলে।। কোঁৱৰৰ সন্তো-জঞ্জাল গুচিল; দুগুণ উছাহ কৰি। বাই ফুৰে বীণ, হিয়া ভাতে লীন, সকলো গল পাহৰি। কোৱা-চিলাৰ মুখে শুনিলে বাতৰি, নিমাতীৰ বাপেকৰ পণ। কোনে জানে কিয়, কমতা-কোঁৱৰৰ যাবৰ হল তালৈ মন। বীণখনি মাত্ৰ লগৰ লগৰী, কোৱৰ ওলাল গৈ তাত। নমস্কাৰ কৰি ৰজাক জনালে-“মই উলিয়াম মাত। হে নৃপমণি, এই বীণখনি, লাও-খোলা আৰু কাঠ, শুকান ছালেৰে সাজি ললে। মই, মাতিছে অমিয়া মাত।। আপোনাৰ জীয়ৰী অতুল সুন্দৰী, তেজ মঙহৰে গঢ়)। মাত উলিয়াটো টান কাম নহয়; নাই কোৱা কথা বঢ়া।” মূৰৰপৰ ভৰি সকলো চাই ললে কোঁৱৰৰ নৃপমণি। চেনেহ ৰসত হিয়া পমি গল, চকুত ওলাল পানী। ভাবিলে কিনো নো সুলক্ষণী লৰা, দেখিলে চকু জুৰায়। নোৱাৰিলে মাত উলিয়াব জীৰ, মিলিব বৰ অপায়। নেলাগে বোপা মোৰ, এনে সাহ কৰিব, উভতি ঘৰলৈ যোৱা।