পৃষ্ঠা:কথা-গীতা.djvu/৬৭

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


দ্বিতীয় অধ্যায়। অবিনাশী নিত্য অপৰিচ্ছিন্ন আত্মাৰ সম্বন্ধী দেহৰে অন্ত আছে; সুখ দুখ সম্বন্ধ হয়। আত্মাৰ পুনু বিনাশ নাই। সুখ দুষখ সম্বন্ধে ঘটে। এতেকে মোহ জন্য শোক এড়ি স্বধৰ্ম্ম যুদ্ধ কৰা। এমনে ভীষ্মদিৰ মৃত্যু নিমিত্ত শোক নিবাৰিলা। মঞি বাধবো বুলি যি দুখ.কহিছা, তাকো তেমনে অকাৰণ জানিবা; যি জনে এই অত্যক মাৰে মৰে বুলি জানে, তাক অজ্ঞান বুলি মানি। পৰমাৰ্থত আত্মক নমাৰে নমৰে। স্বৰূপত আত্মাৰ জন্ম নাই, মৰণো নঘটে, আছে হেনো নোহে, টুটনো নাই, পৰিণামো নেদেখি, বৃদ্ধিয়ো নহয়; এতেকে শৰীৰ নষ্ট হৈলে, আত্মাৰ নাশ নাই। যি পুৰুষে এই আত্মক অবিনাশী কাজ অব্যয় নিত্য কৰিয়া জানে, সি কাক মৰাই- বেক, কাক মাৰিব? এতেকে প্ৰযোজক বুলি, মোত দোষ দৃষ্টি নকৰিবা। যদি বোলা আত্মাক অবিনাশী জানিয়ে তান শৰীৰ নাশ দেখি শোক কৰো, তাত শুনা। যেন মনুষ্যে জীৰ্ণবস্ত্ৰক পৰিত্যাগ কৰি, নবীন বস্ত্ৰক গ্ৰহণ কৰে, এমনে আত্মায়ো পুৰাণ দেহক এড়ি, নবীন দেহক স্বীকাৰ কৰে; কৰ্ম্মনিবন্ধন নূতন দেহ অৱশ্যে হৈব। জীৰ্ণ দেহনাশত শোক কৰিতে নালাগে। এই আত্মাক অস্ত্ৰেয়ো নাকাটে, অগিয়ে নদহে, জলেয়ো কোমল নকৰে, বায়ুয়ো মুশুখাৱে। এতেকে অছেদ্য অদাহ অক্লেন্ত অশোচ্য নিত্য সৰ্বগত অচল সনাতন অব্যক্ত অচিন্ত্য অপ্ৰাপ্য কৰি কহে। হেন আত্মাক জানি তুমি