পৃষ্ঠা:কথা-গীতা.djvu/৬৬

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


১২ কথা-গীতা মোৰ অংশ পদে নাইকা নহৱা, কিন্তু সততে থাকা। পৰমাথ জন্ম মৰণ নাই নিমিত্তে শোক নকৰিবা। যদি বোলা তুমি ঈশ্বৰৰ জন্ম মৰণ নাই,, ই সত্য হয়, জীবৰ পৰু জন্ম মৰণ প্ৰসিদ্ধ আছে, তাই শুনা। যেন দেহী পুৰুষৰ এই দেহাতে দেহ নিবন্ধন কৌমাৰ যৌবন জৰা অবস্থা হয, দেহান্তৰ প্ৰাপ্তিকো তেমনে বঝিবা। এতেকে যি ধীৰ হয় সি দেহৰ উৎপত্তি বিনাশত মোহ নাই। যদি বোলা মঞি বন্ধুসবক শোক নকৰো কিন্তু তাৰাৰ বিযোগে দুখ পাইবো বুলি আপুনাকে শোক কৰো, তাত শুনা। সেন অনি তা অস্থিৰ বিষযসম্বন্ধসব স্বভাবে পুৰুষক শাত-উস সুখ-দুখ দেই, তেমনে সংযোেগবিযেগাদিয়ো সুখ-দুখ দেই, তাক সন ধীৰৰ উচিত হয়। প্ৰতিকাৰ কৰণত কৰি মহাফল সাধে পদে, সহনেসে ভাল দেখি যি পৰি জনক বিষয়সম্বন্ধসবে অভিভব নকৰে, সি সুখে-দুখে সম হুয়া, ধৰ্ম্মজ্ঞান দ্বাৰায়ে মোক লাগি যোগ্য হয়। যদি বোল৷ তথাপি শীত-উষ্ণ অতি দুঃসহ, তাক সহিতে কদাচিত আত্মা নষ্ট হব পাৰে, তাত শুনা। পুৰুষৰ শীত-উষ্ণ সহিতে আত্মাও নষ্ট নহয়। মিথ্যা -তোষ্ণাদিৰ আত্মত স্থিতি নঘটয়। সত্য আত্মাৰ বিনাশ নাই। এই সন্ত অসন্তৰ তত্ত্বদৰ্শীসবে নিৰ্ণয় দেখিছে। এয় জ্ঞান হৈলে সবে সহিবে পাৰিবা। যি আত্মায়ে সকল মেহদিক সাক্ষীৰূপে ব্যাপি আছে, তা অবিনাশী কৰি জানি; সেই অব্যয় আত্মাৰ বিনাশ কৰিতে কোে নপাৰে। এতেকে