পৃষ্ঠা:কথা-গীতা.djvu/৬৩

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


প্ৰথম অধ্যায়। আমি সেই দোষ দেখি, কেনে পাপত নিবৃত্তি নহৈবো। আবে সেই দোষক না। কুলক্ষয় হইলে কুলধৰ্ম্ম নষ্ট হুইব। ধৰ্ম্ম নষ্ট হৈলে অবশিষ্ট কুলকো অধৰ্ম্মে ব্যাপিব; অধৰ্ম্মে ব্যাপিলে কুলস্ত্ৰাসব দুষ্ট হইব। স্ত্ৰীসব দুস্টা হৈলে বৰ্ণসঙ্গৰ হেব, ৰণসঙ্কৰ হৈলে কুলৰ নৰক গতি হৈৰ। তেবে পিতৃসব লুপ্তপিণ্ডজলাঞ্জলি হুয়া পৰি। এই দোষসবে জাতিধৰ্ম্ম কুলধৰ্ম্ম বনাশ্ৰমধম্ম নষ্ট হুয়া মনুষ্যসব নৰকত বাস কৰিব। আক আমি স্মৃতি শুনিছি; অহো কি কস্ট মহাপাপ কৰিতে আমি নিশ্চয় কাৰলো; ৰাজ্য সুখ লোভে স্বজন বধিতে উদ্যত হৈলো; এমনে মহা ৩াপ কৰি মৰিতে নিশ্চয় কৰন্ত। মঞি অস্ত্ৰ নধৰি মৌনে ৰহে, তেবে যদি প্ৰয্যোধনাদি তাস্ত্ৰ ধৰি মোকে বধে তেৰে মোৰ মহাপ্ৰিয় হয়, যাতে পাপ নিসিজিব। সঞ্জয়ে কহন্ত, জানা ৰাজা যুদ্ধৰ সমুখত অৰ্জ্জুনে এই বাক্য বুলি ধনুশৰ এডি শোকে কম্পিত হৈয় ৰথৰ উপৰতে বসিল। | ইতি শ্ৰীভগৱদগীতাকথায় কবিৰত্নকৃতায়াং | সৈন্যদশনোম প্ৰথমোহধ্যায়ঃ॥১॥ হে শ্ৰীকৃষ্ণ মোৰ পৰম গুৰু অন্তৰ্যামী হৃষিকেশ তুমি যি কৰাইলা আমি তাকেসে কৰি; এতেকে আমাৰ কিছছ স্বতন্ত্ৰ নাই। তাক আপুনি জানি নিজ গুণে সন্তোষ হয় কিছে কৃপা কৰা, কেমনে পা সঙ্গত তযু গুণ গাইতে পাৰে। তোমাৰ চৰণপদ্মত মনে সহস্ৰ ফেটৰ দগুৱত কৰো। সামাজিক ডাকি হৰিবোল হৰি। অন্তৰ্য্যাসৰ্বলোক নাথঃ স্বাৰ্থ দাতুং মোহিতোযেনপা cং সং চিদগুৰুং দেবদেবং বলে কৃষ্ণ কৃষ্ণসূতং শক্ত