পৃষ্ঠা:কথা-গীতা.djvu/৬২

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


কথা গীতা। থাকিবে নপাৰে, মনে। মহাভ্ৰম হয়, বিমঙ্গলসবো দেগো, উপৰত শগুণ ফুৰে, শৃগালে আৰাৱ কৰে, যুদ্ধত স্বজনক বধি কিছছ ফল নেদেখো, বিজযকো আকাঙ্ক্ষা নকৰে, ৰাজ্যকে ইছা নকৰে, সুখকে নবাঞ্চো। হে গোবিন্দ, আমাৰ ৰাজ্য ভোগত জীবনত কি প্ৰযোজন। যি বন্ধসবৰ অৰ্থে আমৰা ৰাজ্যভোগ সুখক ইছা কৰি, সি বন্ধসব প্ৰাণধন ত্যাগক অঙ্গীকাৰ কৰি যুদ্ধত উপস্থিত যা আছে, তাক শুনা; আচাৰ্য্য পিতৃব্যপত্ৰ পিতামহ মাতুল শশুৰ শ্যালা সমন্ধীসব। হে মধুসদন, আৰা সদি আমাক মাৰে তথাপি আমি তাক মাৰিবে ইছা নকৰি। ত্ৰৈলোকা ৰাজ্যৰ অৰ্থেও বন্ধুসব নবধি, পৃথিবীমাত্ৰৰ পদে নবধিৰ তাক কি বুলিম। হে জনাৰ্দন! ধৃতৰাষ্ট্ৰৰ পত্ৰসৰ বধিলে, আমাৰ কি প্ৰীতি হৈব। যদ্যপি আবা আমাক বিষ দিয়া মাৰিতে চাইছে, অগ্নিযো দিছে, ধন সৰ্বদা হৰিছে, ৰাজ্যভাৰৰ কাঢ়ি লৈযা আছে, ভাৰ্য্যাকো অপকাৰ কৰিছে, অস্ত্ৰ ধৰি যুঝিছে, এই ছয় দোষে আসবে আততায়ী, অৰ্থশাস্ত্ৰ মতে আততায়ীক বধিলেয়ো দোষ নাই, তথাপি ধৰ্মশাস্ত্ৰক অপেক্ষায়ে আৰাক বধিলে আমাক দোষে পাইব। এতেকে ধৃতৰাষ্ট্ৰৰ পুত্ৰসব আমাৰ বান্ধৱ, তাৰাক বধিতে আমাৰ ভাল নহে যাতত বন্ধু- সবৰ বধ অন্যায় অধৰ্ম্মক দেখি। হে মাধৱ বন্ধুসব বধি কেমনে ইহুলোকত সুখী হইবে। যদ্যপি আৰা লোভত এক কুলক্ষয় দোষ মিত্ৰদ্ৰোহ পাপকো নেদেখে, তথাপি