পৃষ্ঠা:কথা-গীতা.djvu/৪৯

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


২১)। “স্বদেশী বিদেশী, পণ্ডিত সকলে, | বাদ কৰিবাক চান্ত। শ্ৰীভট্টদেৱৰ, কক্ষা লাৰিবাক, | বিচাৰি সন্ধি নাপান্ত।” ভট্টদেৱৰ টোলত যে কেৱল আমাৰ দেশৰ ছাত্ৰই হে পঢ়ি উপাধি লৈছিল এনে নহয়, বঙ্গদেশৰ অনেক ছাত্ৰই আহি তেওঁৰ টোলত পঢ়ি উপাধি গ্ৰহণ কৰি লোকত যশস্যা লাভ কৰিছিল। “তান মুখে পঢ়ি বেদ গীতা ভাগৱত। পশ্চিমা সমন্তে পাইলা যশস্য। লোকত। তেওঁ যে এজন অদ্বিতীয় পণ্ডিত হে আছিল তেনে নহয়, তেওঁ এজন পৰম ধাৰ্মিক পুৰুষ আছিল। তেওঁ যেতিয়া ভাগৱত পঢ়ে তেতিয়া তাত মানুহে নতুন ৰকমৰ ৰস পায়; বাটৰ বাটৰুৱাই তেওঁৰ ভাগৱত ব্যাখ্যা শুনি ৰ-লাগি বৈ থাকে আৰু তেওঁৰ হৃদয় প্ৰেমৰসত পৰিপ্লত হৈ চকুৰ পানীয়ে বাট নেদেখা হয়। তেওঁৰ হাতৰ এপাত নিৰ্ম্মালী পালে মানুহে হাততে সৰগ পোৱাদি পাইছিল। তেওঁৰ পদধূলী মূৰত লৈ মানুহে ধন্য মানিছিল। ধৰ্ম্ম-জীবন। “ভট্টদেৱ হাতে এক পাত নিৰ্মাল্যক। পালে যেন আনতে পাৱে বৈকুণ্ঠক॥” “যি থানত ভট্ট, দেৱ বসি থাকা, পদৰেণু লোকে লৱে। পদৰেণু লন্তে, মাটি খালি নেন্তে, • এক হাত খাল হোৱে।” তেওঁ দামোদৰ দেৱৰ আজ্ঞা মতে অন্তৰত কৈবল্য ভক্তিৰ সাধক