পৃষ্ঠা:কথা-গীতা.djvu/২১

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


• সাঙ্খৰ মতে এই জগতসৃষ্টিৰ মুলত দুট। কাৰণ বৰ্তমান অৰ্থাৎ পুৰুষ আৰু প্ৰকৃতি। পুৰুষ হৈছে চৈতন্য, প্ৰকৃতি জড় আৰু ত্ৰিগুণাত্মিক। এই পুৰুষ আৰু প্ৰকৃতিৰ সংঘোগত জগতৰ উদ্ভৱ হৈছে। জগতৰ সকলো বস্তুতে সদাই দুটা বিপৰীত ৰকমৰ ভাব দেখিবলৈ পোৱা যায়। এটা নিত্য বা স্থায়ী ভাব আৰু আনটো অনত্য বা পৰিবৰ্তনশীল ভাব। সকলো বস্তুতে প্ৰতি মুহুৰ্ততে পৰিবৰ্ত্তন হব লাগিছে; এক ঘণ্টাৰ আগেয়ে যি বস্তু যেনে আছিল, এঘণ্টাৰ পাচত আৰু সি তেনে অৱস্থাত নাই; কিয়নো সি আগতকৈ এঘণ্টাৰ পুৰণি হল আৰু সেই অনুসাৰেই তাৰ উপাদানবিলাকৰ ভিতৰতত পৰিবৰ্তন হল। এই দৰে উপাদান বিলাকৰ ভিতৰত মুহুৰ্তে মুহুৰ্তে পৰিবৰ্তন হলেও, মূল সত্তাৰ কোনো লৰচৰ নহয়। মই উপজিবৰ দিন ধৰি আজিলৈকে যিমান ডাঙ্গৰ হৈছে, তাৰ ভিতৰত মোৰ কিমান পৰিবৰ্তন হল তাৰ লেখ নাই কিন্তু মই সেইদিনা যি আছিলল আজিও সেই ময়েই, মইৰ কোনো পৰিবৰ্তন নাই। জগতৰ এই স্থায়ী, অপৰিবৰ্তনশীল আৰু নিত্য ভাবেই পুৰুষ আৰু পৰিবৰ্তনশীল বা অনিত্য ভাবেই প্ৰকৃতি। এই জড় আৰু চৈতন্যৰ সংযোগৰ ফলতে জগতৰ উদ্ভৱ হৈছে। নিত্যৰ লগত অনিত্য সদাই আলোৰ লগত ছায়া থকা দি আছে। এই প্ৰকৃতিয়েই দৰ্শন শাস্ত্ৰ মতে মায়া, ভক্তি শাস্ত্ৰ মতে হলাদিনী বা আনন্দময়ী আৰু তন্ত্ৰ শাস্ত্ৰ মতে ইচ্ছাময়ীৰূপে, জীবত অধিষ্ঠান কৰিছে। মানুহৰ স্বভাব জৈছে, চিন্তা কৰা, অনুভৰ কৰা আৰু ইচ্ছা কৰা। চিন্তাৰ ফল জ্ঞান সৃতিৰ প্ৰেম আৰু ইচ্ছাৰ ফল কৰ্ম। চিন্তা, অনুভূতি আৰু ইচ্ছা এই তিনটাউগামী বৃত্তিৰ স্কুৰণতে মানুহজাতিৰ ক্ৰমোন্নতি সাধিত হৈ আহিছে, আৰু সেই গুণেই গীতাই এই তিনটা বৃত্তিৰ অনুশীলনৰ নিমিত্তে কৰ্ম্ম, জ্ঞান আৰু ভক্তি এই। তিনি পথৰ বিধান কৰিছে। এই তিনটা মাৰ্গ অবলম্বন কৰি আৰিক বৃত্তি