পৃষ্ঠা:কথা-গীতা.djvu/১৫৫

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


পঞ্চদশ অধ্যায়। যি অব্যয় ঈশ্বৰে তিনিয়ো লোকক প্ৰবেশ হুয়া পালন কৰন্ত এমন পুৰুষোত্তম আপুনাৰ নামক অম্বয়ে কহন্ত। নিত্য- মুক্ত পদে মঞি জড়বৰ্গক অতিক্ৰমিছে, নিয়ন্তা পদে চেতন জীবয়ে উত্তম হুয়াছে। এতেকে লোকত বেদত মঞি পুৰুষোত্তম প্ৰখ্যাত হুয়াছে। এমন ঈশ্বৰক জানাৰ ফল কহে। এমনে নিশ্চিতমতি হুয়া যি মোক পুৰুষোত্তম কৰি জানে সি সকল প্ৰকাৰে মোক ভজে। তেবে সৰ্বজ্ঞ হয়।। অধ্যায়ৰ অৰ্থক উপসংহৰি কহন্ত। সংক্ষেপে তুমাৰ আগত অতি ৰহস্য শাস্ত্ৰক কহিলোঁ। আক বুঝি যেই সেই পুৰুষ জ্ঞানী হুয়া কৃতাৰ্থ হয়, হে ভাৰত তুমি কৃতাৰ্থ হৈবা, আক কি বুলিবো। ভগৱন্তে পুৰুষোম যোগ নাম পঞ্চদশ অধ্যায় সংসাৰ বৃক্ষক ভেদ কৰি পৰম তত্ত্বক উপদেশ দিল। | ইতি ঐভগৱদগীতাকথায়াং পঞ্চদশোহধ্যায়ঃ॥ ১৫। হে সাধুসব দেখ শ্ৰীকৃষ্ণক পুৰুষোত্তম কৰি জানিয়া ভজলে সকল জাতিয়ে কৃতাৰ্থ হয়। এতেকে কৃষ্ণক সততে ভজি ডাকি হৰি বোল হৰি। বজ জ্ঞানেন জনোযাতি সদ্য এব কৃতাৰ্থতা। তমহং ভক্তভীতিং পুৰুষোত্তমমানে।