পৃষ্ঠা:কথা-গীতা.djvu/১৩১

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


একাদশ অধ্যায়। জগতক পাণ্ডবে দেখি মহা বিস্ময় লভি লোমাঞ্চিত হুয়া ভগৱন্তক শিৰে প্রণাম কৰি কৃতাঞ্জলি হুয়া বুলিবে লাগিলা। | হে দেব ! তুমাৰ দেহত দেবসব দেখে, প্রাণীসমূহ, নিঃশেষ ঋষি, মহা সর্পসব, সবাৰে ঈশ্বৰ ব্ৰহ্মাক তুমাৰ নাভি পদ্মত দেখো। তুমাকে অনেক বাহু উদৰ মুখ নেত্র অনন্তরূপ আদি অন্ত মধ্য শূন্য বিশ্বৰূপ দেখাে। হে বিশ্বেশ্বৰ ! বিস্তৰ কিৰীটি গদা চক্ৰ ধৰিছা, সর্বতে দীপ্তিমন্ত তেজঃপুঞ্জ ৰূপ দেখিবাকো অশ্য দীপ্তিমন্ত অগ্নি সূৰ্য্যসম প্ৰমাণ কৰিতে অশ্য দেখে। এতেকে জানে পৰমব্রহ্ম মুমুক্ষুৰ বেদ্য বিশ্বৰ অশ্ৰয় অব্যয় নিত্য ধৰ্ম্মপালক সনাতন পুৰুষ, উৎপত্তি স্থিতি লয় শূন্য অনন্তবীৰ্য অনন্তবাহু যাৰ নেত্ৰত চন্দ্র সূৰ্য্য মুখত অগ্নি আপুনাৰ তেজে বিশ্বক প্রকাশ কৰিবে লাগিছা। স্বর্গ পৃথীৰ মধ্য আকাশক দশে দিশক তুমি একেলায় ব্যাপি আছা। তুমাৰ অপূর্ব অদৃষ্ট অদ্ভুত ঘােৰ ৰূপ দেখি তিনিয়ো লােক অতি ভীত হৈল। দেসমূহ সব শৰণ পৈশে, কতােব মহা ভয় হুয়া দূৰতে থাকি অঞ্জলি কৰি জয় জয় ৰক্ষ ৰক্ষ বুলি প্রার্থনা কৰন্ত। মহর্ষিসব সিদ্ধসব স্বস্তি বুলি নানা স্তোত্র পঢ়ি স্তুতি কৰ। ৰুদ্ৰগণ আদিত্যসব অষ্টবসুসব সাধ্যসমূহ বিশ্বেদেবগণ অশ্বিনীকুমাৰ মৰুতগণ পিতৃগণ গন্ধর্ব যক্ষ অসুৰসব সিদ্ধগণ এই সব বিস্ময় হুয়া চায়া আছে। হে মহাবাহে ! তুমাৰ বিস্তৰ মুখ নেত্র বাহু দন্ত উৰু পাদযুক্ত অতিশয় যােৰ ৰূপ দেখি সকলে লােক মঞি সমে মহাভয় হুয়া আছে। তুমাৰ আকাশ ব্যাপি দীপ্ত তেজোযুক্ত অনেক বর্ণ ব্যাত্তমুখ