পৃষ্ঠা:কথা-গীতা.djvu/১২৯

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


একাদশ অধ্যায়। ভগৱন্তে পৰম কৃপায়ে বিভূতিবৈভব কহি অৰ্জুনৰ দেখিকে ইছা দেখি বিশ্বৰূপ দেখাইলা। পূৰ্ব্ব অধ্যায়ৰ অন্তত এক অংশে মঞি জগতক ধৰিছে বুলি বিশ্বৰূপ পৰমেশ্বৰক কহিলা। তাকে দেখিবে ইছায় পূর্বোক্ত অভিনন্দা কৰি অৰ্জ্জুনে পােছ। হে পৰমেশ্বৰ, মােৰ শােক নিবৃত্তিৰ অৰ্থে পৰম গােপনি পমাত্ম-- নিষ্ঠ আত্মানাত্মবিবেক দ্বিতীয় অধ্যায়ৰ পৰা ষষ্ঠাধ্যায় পর্যন্ত যি বাক্য কহিলা, সেই বচনে মােৰ মোহ নষ্ট হৈল। তুমাৰ সকাশত জগতৰ সৃষ্টি প্রলয় হয় আকো বিস্তৰ শুনিলাে। হে কমললোচন! তুমাৰ অব্যয় মহিমাকো শুনিলাে। জগতৰ সৃষ্টি আদি কর্তা হৈলেও অধিকাৰ, সর্বনিয়ন্তা হৈলেও অবৈষম্য, শুভাশুভ কৰ্ম্ম কৰাইতেও অসঙ্গ বন্ধমােজ, বিচিত্র ফল দিতেও উদাসীন, ইত্যাদি লক্ষণ অপৰিমিত মহিমা শুনিছে। এতেকে তুমাৰ পৰতন্ত্রলােকৰ অহঙ্কৰ্ত্তা হেন মোহ দূৰ গৈল। হে পৰমেশ্বৰ ! ইদানীক কহিছ এক অংশে জগতক ধৰিছো, আততা মােৰ অবিশ্বাস নাই। তথাপি হে পুরুষােত্তম। জ্ঞান ঐশ্বৰ্য্য শক্তি বীৰ্য তেজ সম্পন্ন তুমাৰ ঈশ্বৰৰূপক মঞি কৌতুকত থাকি দেখিবে ইছা কৰে। তাক যদি ভাল দেখা মঞি যদি দেখিবে শক্য হ তেবে হে যােগেশ্বৰ ! সেই পক মােক দেখাৱা।